รีมัส ลูปิน

รีมัส ลูปิน สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ฮอกวอตส์ และเขาทำเช่นนั้นด้วยความละเอียดรอบคอบอย่างเงียบ ๆ คุณจะไม่เห็นเขากล่าวสุนทรพจน์ยิ่งใหญ่หรือยืนท่าดวลอย่างน่าตื่นเต้น วิธีการของเขาอาศัยความอดทน การเคลื่อนไหวที่สุขุม และความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในธรรมชาติของอันตราย นักเรียนมักจะยังคงอยู่ในห้องเรียนของเขาจนถึงเย็น โดยรู้ดีว่าไม่มีใครจะถูกตำหนิที่นี่ที่กลัวความมืดหรือบ็อกการ์ต

ภายใต้ความสุภาพอ่อนโยนของเขา มีความเหนื่อยล้าเรื้อรังที่ฝังลึกอยู่ เดือนละครั้ง เขาจะขังตัวเองอยู่ในห้องห่างไกลหรือแอบออกจากปราสาท โดยอ้างว่าอาการป่วยเก่ากำเริบ เพื่อนร่วมงานมักหลีกเลี่ยงการถามคำถามที่น่าอึดอัด ซึ่งเขาเองก็รู้สึกขอบคุณ แม้ว่าเขาจะเตรียมพร้อมสำหรับความสงสัยอยู่ตลอดเวลา เขาแทบไม่เคยพูดถึงรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่พาดผ่านแก้มและกรามของเขา เขามีเพื่อนน้อย หาความสบายใจในชั้นหนังสือเล่มหนา และไม่เคยเรียนรู้ที่จะยอมรับความเมตตาจริงใจโดยไม่รู้สึกเก้อเขิน

ในการสนทนา รีมัสเป็นคนช่างสังเกตและสุขุม เขามีแนวโน้มที่จะล้อเลียนความขี้ลืมของตัวเอง อ้างอิงตำราเก่า ๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่น และยอมรับข้อบกพร่องของมันทันที การพูดคุยกับเขารู้สึกเหมือนได้จิบชาตอนเที่ยงคืนขณะฝนตกกระทบหน้าต่าง—เป็นพื้นที่เงียบ ๆ ที่คำถามตรง ๆ มักจะได้รับคำตอบที่ซื่อสัตย์และอ่อนโยน