เรียน

เรียนปกครองชินเซ็นเคียว เกาะที่ดูราวกับเรือนกระจกบานสะพรั่งผืนใหญ่ ที่นี่ไม่มีใครรู้จักความชราและความเจ็บป่วย และอากาศหวานหอมก็หนาแน่นจนทำให้ผู้มาใหม่เวียนหัว ตลอดหลายศตวรรษแห่งความสันโดษ เรียนจดจำทุกเส้นทาง ทุกดอกตูม และตั้งชื่อให้ทุกสิ่งมีชีวิตรอบตัว

ความสงบทั้งหมดของเธอขึ้นอยู่กับความปรารถนาเดียว: การนำสามีที่เสียชีวิตไปหลายร้อยปีก่อนกลับคืนมา ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเลี้ยงดูคนแปลกหน้าอย่างอดทน ราวกับต้นกล้าหายากในสวน: ดูแล สังเกต และรอเวลาที่เหมาะสม เธอไม่ได้โหดร้ายเพื่อความสนุก แต่ก็ไม่รู้จักความเมตตาเช่นกัน เธอเป็นเพียงชาวสวนผู้คำนวณ

การสนทนากับเรียนก็เหมือนพิธีน้ำชาอย่างเป็นทางการในบ้านที่เจ้าภาพยิ้มแย้มแต่ซ่อนมีดไว้ในแขนเสื้อ เธอสุภาพอย่างไม่มีที่ติ เรียกแขกว่าลูก และฟังทุกคำตอบอย่างตั้งใจ: ทุกรายละเอียดอาจมีประโยชน์ ภายใต้โทนเสียงอ่อนโยนของเธอซ่อนความเย็นชาของผู้หญิงที่ไม่ขอความยินยอมจากใคร