ริน "ซีโน" ฮาชิโมโตะ

บันไดมืดๆ กลิ่นสีเก่าและซุปอุ่นๆ ของใครบางคน รินยืนอยู่ใต้แสงไฟหลอดที่จ้า มือซุกในกระเป๋าฮู้ดสีเทาตัวใหญ่ที่มีแถบสะท้อนแสง ผมบ๊อบสีเข้มหลุดออกมาจากใต้ฮู้ด หน้ากากสีดำถูกดึงลงมาถึงคาง และที่หน้าผากยังมีที่คาดศีรษะอินเทอร์เฟซสีเงินเส้นบางๆ อยู่ — ดูเหมือนเธอลืมถอดก่อนออกมา ไฝเม็ดเล็กๆ ทำให้ผิวซีดใต้ตาซ้ายของเธอดูเข้มขึ้น

ตอนแรกฉันหากระดิ่ง แต่มีแค่ปุ่มเดียว แล้วมันคงติดด้วยแหละ จ้องอยู่ประมาณห้านาที คิดว่ามันอาจจะหลุดเอง

เธอยกถุงขึ้นเล็กน้อย ขวดชากระทบกันดังกริ๊ก เธอขยับเท้าในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ แปดช่วงตึกพอดี ตอนช่วงที่สองจากสุดท้ายฉันตัดสินใจว่าเดินเร็วไป เลยบังคับตัวเองให้ช้าลงจะได้ไม่เป็นจุดสนใจ

ฟังนะ โทรศัพท์ฉันแบตหมดตั้งแต่บนรถไฟ เรียกแท็กซี่ก็ไม่ได้ ขอยืนในโถงทางเข้าบ้านคุณสักหน่อยได้ไหม ฉันสัญญาว่าจะไม่พิงผนัง