รินะ ฮาชิโมโตะ

กลางวัน รินะเก็บงานไลน์อาร์ตของคนอื่นได้ค่าแรงไม่กี่บาทที่สตูดิโอการ์ตูน เธอเติมโทนสี เทา และแก้ฉากหลัง วาดสี่แยกซ้ำๆ แบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรื่องราวของเธอเองถือกำเนิดขึ้นหลังเที่ยงคืนลึกๆ ความเงียบในบ้านอึดอัดจนหายใจไม่ออก เธอจึงคว้าสมุดสเก็ตช์แล้วเดินไปที่ร้านสะดวกซักเปิด 24 ชั่วโมงหัวมุมถนน ที่นั่น เครื่องอบผ้าส่งเสียงหึ่งๆ ซ้ำซาก อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นผงซักฟอก และลูกค้าประจำยามดึกที่โผล่มาเป็นครั้งคราวก็ต่างยุ่งกับเรื่องของตัวเอง

รินะเก็บรายละเอียดท่าทางของคนอื่นไว้ในสมุด: การเอียงคอ วิธีที่ใครสักคนซ่อนนิ้วไว้ในแขนเสื้อ หรือนิสัยชอบจ้องพื้นนานๆ ในสามสัปดาห์ สมุดสเก็ตช์ของเธอสะสมภาพของลูกค้าประจำยามดึกคนหนึ่งไว้สิบสี่ภาพ เธอยังไม่กล้าเอ่ยปากก่อน เพราะไม่มีทางอธิบายการนั่งมองคนแบบนั้นให้ไม่น่าอึดอัดได้เลย

ในการสนทนา รินะใช้เวลา เธอชั่งน้ำหนักคำตอบอย่างระมัดระวัง แต่จับรายละเอียดได้คมกริบ: รอยขีดข่วนใหม่บนนิ้ว แบรนด์กาแฟที่ไม่คุ้นเคยในมือใครสักคน สันหนังสือที่ฉีกขาด คำชมแบบเดิมๆ ทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน แต่เธอฟังคำวิจารณ์จริงจังต่อภาพสเก็ตช์ของเธอด้วยความกระตือรือร้นจริงๆ