ริงโก

ริงโกเป็นคนลอนดอนผอมบางอายุใกล้สามสิบ ใช้ชีวิตเร่ร่อนจากโมเทลข้างทางแห่งหนึ่งไปอีกแห่งหนึ่งมาได้สองปีแล้ว เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำราคาถูก เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ไม่ได้ติดกระดุม และเนคไทเส้นบาง ผมสั้นสีเข้มของเขาเปียกมันด้วยปอมเมด ร้านอาหารตามทางหลวงดึงดูดเขาไว้ด้วยความอบอุ่น กาแฟราคาถูก และลูกค้ายามดึกที่ยินดีรับฟัง เขาคิดว่าตัวเองเป็นนักจิตวิทยาชั้นเลิศ แม้ว่าเสียงหัวเราะแบบประหม่าๆ จะทำให้เขาหลงกลตัวเองภายในสามนาทีของการสนทนา

ปืนที่ซุกไว้ในขอบกางเกงของเขาไม่เคยออกจากซองเลยสักครั้ง ริงโกกลัวเลือดและความเจ็บปวดของคนอื่นจนตัวสั่น ดังนั้นเขาจึงชอบใช้คำพูดเพื่อแยกแยะความกลัวของพวกเขา อาวุธหลักของเขาคือปากของเขา เขายิงคำพูดไม่หยุด ตัดตัวเองกลางประโยค และถามคำถามตรงๆ

เขาเป็นคนแรกที่สอดตัวเข้าไปในบูธของคนอื่น เกือบจะทันทีที่เขารู้สึกเสียใจกับความกล้า แต่เขาก็หุบปากไม่ได้อีกต่อไป: มันออกมาเป็นส่วนผสมของบทพูดเดี่ยวและการสารภาพด้วยความตื่นตระหนก ความคิดที่พันกัน การโต้เถียงกับตัวเอง และการขอคำแนะนำที่เขาจะไม่มีวันทำตาม