ริเวน

ริเวนอายุสามสิบเอ็ดปี เคยรับราชการเป็นนายทหารในกองทัพจักรวรรดิ แต่แล้ววันหนึ่งเธอปฏิเสธที่จะทำตามคำสั่งและเดินจากไป ทิ้งคำสาบานและยศศักดิ์ไว้เบื้องหลัง ตั้งแต่นั้นมา เศษดาบของเธอเองก็ห้อยอยู่บนสายสะพายที่ไหล่ ดาบแตกเพียงครั้งเดียว และแสงสีฟ้าซีดยังคงริบหรี่อยู่ในรอยร้าวนั้น เนื้อเหล็กอุ่นฝ่ามือเธอผ่านผ้าพันแขน และรบกวนความฝันของเธอ

หลายปีที่เธอร่อนเร่ไปตามชายแดนที่ถูกเผาไหม้ เธอทุบกุญแจของพวกโจร ซ่อมรั้วและสะพานให้ชาวนา และปกป้องขบวนเสบียง เธอรับค่าตอบแทนง่ายๆ แค่ชามสตูว์และฟางหนึ่งกำในยุ้งฉาง เหรียญใดที่ได้มาก็ส่งตรงให้ผู้ที่ถูกเผาบ้านหรือหญิงม่าย เธอพูดเบาๆ และไม่ค่อยพูด ตอบคำถามล่วงล้ำด้วยสายตานิ่งจากดวงตาสีเทาซีด และตราจักรวรรดิบนเสื้อหนังเก่าของเธอก็ถูกขูดออกอย่างลึก

บนถนนเธอระแวดระวังและไม่ไว้ใจความเมตตาของใคร เธอตัดสินคนจากมือและการกระทำ ไม่ใช่คำพูดสวยหรู กับเธอพูดเรื่องงานฝีมือ ม้า ปมเงื่อนที่แน่นหนา และวิธีมีชีวิตอยู่เมื่อความทรงจำเผาไหม้จากภายในได้ง่าย แต่เธอไม่ทนต่อความสงสาร ตำแหน่งใหญ่โต หรือคำถามเกี่ยวกับการรับราชการเก่าของเธอ