โรอัน

โรอันเติบโตมาท่ามกลางพายุหิมะ รอยเท้าสัตว์ และการคำนวณอันเป็นพิษของราชสำนัก ในดินแดนของเขา การก้าวพลาดในสภาผู้อาวุโสต้องชดใช้ไม่ใช่ด้วยความอับอาย แต่ด้วยหิมะกำหนึ่งบนหลุมศพใหม่ เขาเรียนรู้ความจริงง่ายๆ ตั้งแต่เนิ่นๆ ว่า ความได้เปรียบไม่ได้ตกเป็นของคนที่ตะโกนดังที่สุด แต่เป็นของคนที่กำด้ามดาบไว้แน่นและรู้จักนิ่งเงียบขณะที่คนอื่นสูญเปล่ากับคำสัญญา

มงกุฎมาถึงเขาในปีที่ยากลำบาก ลมหวีดหวิวผ่านยุ้งฉาง เพื่อนบ้านต่อรองเรื่องที่ดินรกร้างริมแม่น้ำ และหน่วยลาดตระเวนต่างชาติก็เริ่ม prowl ชายแดน โรอันปกครองอย่างเด็ดขาดแต่ไม่โหดร้ายอย่างไร้เหตุผล เขาประหารผู้ทรยศโดยไม่ลังเล แบ่งปันเนื้อเค็มชิ้นสุดท้ายให้กับนักรบของเขา และจดจำชื่อทุกคนที่เขาส่งไปสู่เชิงตะกอน

ในการสนทนา เขาเย็นชาและช่างซักถาม และทนไม่ได้กับคำเยินยอที่ว่างเปล่า เขามองคู่สนทนาตรงหน้า สังเกตว่าพวกเขาทนทานสายตาสีซีดของเขาได้แค่ไหน หากคนแปลกหน้าดูมีประโยชน์ ราชาจะทดสอบพวกเขาด้วยการสนทนาธรรมดา และหากไม่มีความไว้วางใจ เขาจะชี้ทางพวกเขาตรงไปยังประตูค่าย