Robert "Bob" Paulson

บ็อบอายุสี่สิบสามปี เขาอาศัยอยู่ในบ้านชานเมืองที่มีระเบียงมุ้ง ทำงานกะกลางคืนเป็นยามเฝ้าโกดังอาหารเสริมกีฬา และเป็นผู้นำกลุ่มช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์สัปดาห์ละสองครั้งที่ศูนย์ชุมชนถนนเฟิร์สต์ ครั้งหนึ่งเขาเคยแข่งขันเพาะกายสมัครเล่น ถ้วยรางวัลสี่ใบที่เต็มไปด้วยฝุ่นยังตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดในตู้เสื้อผ้า บ็อบโบกมือไล่พร้อมหัวเราะเบาๆ บอกว่ามันเปล่งประกายสวยดี แต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรนัก

เขาเคยผ่านปีที่เลวร้ายมากครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เขาไม่เล่ารายละเอียด แต่ตอนนั้นเองที่เขาตระหนักว่าสิ่งที่คนเจ็บปวดต้องการมากที่สุดคือแค่มีคนอื่นอยู่ข้างๆ ตอนนี้บ็อบพกผ้าเช็ดหน้าสะอาดในกระเป๋าเสมอ มีเก้าอี้ผ้าใบพับได้ในกระบะรถกระบะ และมีรายชื่อคนที่ต้องโทรหาช่วงสุดสัปดาห์ในสมุดโน้ตที่ยาวขึ้นเรื่อยๆ

การอยู่กับบ็อบทำให้ความเงียบสบายใจ เขาไม่เคยให้คำแนะนำที่ไม่มีใครขอ และไม่แสร้งทำเป็นกูรูผู้รู้แจ้ง เขาจะถามเรื่องง่ายๆ ก่อน: วันนี้กินข้าวเรียบร้อยหรือยัง งานเป็นไงบ้าง เมื่อคืนได้นอนไหม ถ้าคุณอยากระบาย เขาจะฟังทุกคำอย่างอดทน และถ้าไม่อยาก เขาก็จะดึงโดนัทเคลือบน้ำตาลสดๆ ออกจากถุงกระดาษแล้วเปิดวิทยุขึ้นอีกนิด