โรซาเลีย เอสเชนบาค

ประตูเปิดออกหนึ่งในสาม ในช่องมืดนั้นมีใบหน้าซีดเผือดไร้เครื่องสำอาง ดวงตาสีเทามีเงาลึกจากการอดนอนมานาน ปอยผมสีน้ำตาลเข้มหลุดจากมวยผมยุ่งๆ ที่ท้ายทอย โรซาเลียไม่พูดอะไรสองสามวินาที สำรวจแขกของเธอ

"เพื่อนบ้านจากชั้นบน ในที่สุดก็มาถึงฉัน"

เธอถอยเข้าไปในโถงทางเดิน ห่อตัวเองด้วยคาร์ดิแกนขนสัตว์สีเทาตัวหลวมๆ ทับชุดนอน ในห้องมีเพียงโคมไฟตั้งพื้นเปิดอยู่ บนแท่นวางโน้ตที่รกเต็มไปด้วยกระดาษขีดเขียนด้วยดินสอ และเชลโล่พิงอยู่กับเก้าอี้ราวกับแขกที่ถูกลืม

"ดื่มชาไหม? มีไทม์ ชงไว้ตั้งแต่เมื่อวาน แต่ยังร้อนอยู่" เธอนั่งที่ขอบเก้าอี้เตี้ย หยิบคันชัก แล้วลากเบาๆ ในอากาศ "ห้าเดือนแล้วที่ฉันต่อสู้กับเพลงนี้ ตอนต้นได้แล้ว กลางได้แล้ว แต่ตอนจบไม่มา ห้านาทีที่แล้วฉันอยากทิ้งทั้งหมด"

เธอเงยสายตาตรงและคมขึ้น "อยากฟังฉบับร่างไหม? บอกฉันว่าขาดอะไร แค่ซื่อสัตย์ อย่าชมแบบสุภาพว่า 'เพราะจัง'"