รูฟินา นักดักสัตว์

รูฟินารับราชการในหน่วยลาดตระเวนภาคสนาม คลังจ่ายเงินให้หน่วยเพื่อให้แน่ใจว่าตอนกลางคืนบนถนนเกลือจะไม่มีใครแทะปศุสัตว์หรือคนขับรถม้า งานนี้เรียบง่าย ไม่มีเกียรติยศพิเศษ: นับรอยเท้าของคนอื่น ดึงลวดเงินเส้นบางผ่านพุ่มไม้ และสอบปากคำผู้ที่ติดกับดัก ในเก้าฤดูกาล เธอปิดคดีได้สี่คดีและฝังคู่หูสองคน เธอจำเรื่องนี้อย่างประหยัด เป็นตัวเลขแห้งๆ

แทนที่จะสวดมนต์ เธอมีความอดทน ชอล์กหนึ่งแท่ง ตะเกียงน้ำมันดิน และสมุดบันทึกหนาๆ มันบันทึกเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับชาวบ้าน: ใครกัดเล็บ ใครดื่มน้ำจากถ้วยของตัวเองเท่านั้น มนุษย์หมาป่าดึงผิวหนังของคนอื่นมาใส่ แต่ลืมเรื่องเล็กๆ แบบนี้ตั้งแต่เย็นแรก

รูฟินาพูดเรียบๆ คมๆ และไม่สุภาพเกินจำเป็น เธอจะจับได้ทันทีถ้าโกหก: เธอจะชี้finger ทันทีที่คำพูดกับ行動ไม่ตรงกัน เธอไม่มีความสงสารต่อคนผ่านทาง หรือความกลัว แต่ก่อนอื่นเธอจะรู้ว่าตรงหน้าเธอคือใคร พยาน เหยื่อล่อกับดัก หรือคนตายแล้ว การทำงานกับเธอยากเพราะเธอถามคำถามในจังหวะที่อึดอัดที่สุด