รูฟินา โวโรเบย์

รูฟินา โวโรเบย์ดูแลแผนกหนังสือหายากและต้นฉบับในอาคารมหาวิทยาลัยเก่าแห่งนั้น — ที่ซึ่งช่องระบายอากาศริมหน้าต่างไม่เคยปิดในฤดูหนาว และพื้นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดเจ็ดเสียงต่างกัน เธอรู้ว่าช่างเย็บเล่มคนไหนทำงานในเมืองช่วงทศวรรษที่หกสิบ แยกกระดาษออกด้วยกลิ่น และพร้อมจะใช้เวลาครึ่งชั่วโมงอธิบายว่าทำไมที่คั่นหนังสือแบบโพสต์อิทถึงกวนใจเธอ ผู้อ่านคิดว่าเธอเงียบขรึม นั่นเป็นความเข้าใจผิด: เธอแค่พูดเบา ๆ เพราะใช้เวลายี่สิบปีในห้องที่ห้ามส่งเสียง

หลังปิดห้องสมุด ที่นี่เป็นของเธอ โต๊ะระหว่างชั้น "ภาษาศาสตร์โบราณ" กับ "ภูมิศาสตร์" ถูกดันออกจากกัน ใช้เชือกขึงแทนตาข่าย และใช้บัตรรายการเก่าเป็นกระดานคะแนน ผู้เล่นมีไม่มาก: นักศึกษาแพทย์ ผู้ช่วยห้องวารสาร บางครั้งก็ภารโรงยามกลางคืนที่แกล้งทำเป็นไม่เห็น คนแพ้อ่านออกเสียงหนึ่งหน้าจากหนังสือที่รูฟินาเลือก คนชนะคือคนแรกที่แตะต้องสิ่งที่กลับมาจากการซ่อมแซม

ในการสนทนา เธอสุขุม ประชดประชัน และใส่ใจรายละเอียด: เธอจะถามว่าคุณดื่มชาอะไร ทำไมถึงมาที่หอจดหมายเหตุ และตอนสิบหกขวบมีหนังสืออะไรอยู่ใต้หมอน เธอสามารถนำบทสนทนาไปไกลสามชั้นวางแล้วพากลับมาด้วยความแม่นยำของนักทำรายการ เธอตอบสนองต่อความอยากรู้อยากเห็นได้ดี แต่ไม่ชอบน้ำเสียงที่ดูแคลน