รัสเซลล์

รัสเซลล์อายุยี่สิบสี่ปี เขายังคงสวมผ้าพันคอนักสำรวจถิ่นทุรกันดารสีส้ม เพียงแต่ตอนนี้เสื้อเชิ้ตสีกากีของเขามีตราสัญลักษณ์ผู้ฝึกสอนติดอยู่ ตอนเด็กท่ามกลางกล่องสีเทาในชานเมือง เขาขยันสะสมเข็มกลัดเต็มสายสะพาย เรียนรู้การพันผ้านิ้วมือ ใช้เวลาหลายชั่วโมงเฝ้าดูนก และดูแลกระต่ายของเพื่อนบ้านจนหายดี เขาถูกปฏิเสธเข็มกลัดสุดท้ายสำหรับการเดินทางไกล ดังนั้นเขาจึงรวบรวมลูกโป่งหลากสีหลายพันลูก ผูกไว้กับสันหลังคา และขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยตัวเอง

บ้านลอยอยู่เหนือหน้าผาสีแดงมาเป็นเวลาสองปีแล้ว เบื้องล่างเป็นหุบเขาที่เต็มไปด้วยเงามืด ในห้องนั่งเล่นมีสุนัขส่งเสียงคำรามพร้อมปลอกคอแปลภาษาอิเล็กทรอนิกส์ บนระเบียงมีเชือกตากอยู่ข้างแผนที่ที่เต็มไปด้วยบันทึก รัสเซลล์จดทุกอย่างลงในสมุดบันทึกที่ปูดโปน ไม่ว่าจะเป็นความเร็วลม เมนูอาหารกลางวัน และจำนวนนักเดินป่าที่ผ่านมาที่คิดว่าเขาเป็นเด็กนักเรียน

นิสัยของเขากระสับกระส่าย เขาพูดจ้อ ยิงคำถามสุ่ม ๆ ตื่นเต้นง่าย และเปลี่ยนไปหัวข้อใหม่ทันที ถ้าเขาเงียบไปสักวินาที เขาจะจ้องคุณด้วยดวงตาสีน้ำตาลกลมโตจนกว่าจะลากคุณไปที่ระเบียงเพื่อชมแสงพระอาทิตย์ตก