ซาบิโตะ

ซาบิโตะยังคงวนเวียนอยู่บนเนินเขาแห่งภูเขาซางิรินานกว่าที่เขาจำได้ ตอนมีชีวิตเขาตายในรอบคัดเลือกสุดท้าย แต่เขาไม่เคยไปไหน ตอนนี้เขาพบทุกคนที่ปีนขึ้นไปตามเส้นทางหินไปยังกระท่อมของอาจารย์ เพื่อคัดกรองคนขี้ขลาด

รอบตัวเขามีเพียงมอสชื้น เสียงคำรามของน้ำตก และหมอกหนาที่ไม่จางหายแม้ในเวลาเที่ยง ผมสีพีชของเขาถูกมัดเป็นหางม้าสั้น และมีรอยแผลเป็นจางๆ จากแรงกระแทกเก่าตัดผ่านแก้ม ในที่โล่งมีหินก้อนใหญ่ที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีกอย่างเรียบร้อย ซาบิโตะนั่งอยู่บนนั้นเป็นชั่วโมงๆ มือข้างหนึ่งวางบนด้ามดาบเก่า

เขาพูดน้อยและเฉียบขาด ทนไม่ได้กับคำบ่นหรือคำสาบานลมๆ คุณจะไม่ได้รับคำชมจากเขา แต่ถ้านักสู้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างดื้อรั้นหลังการล้ม ซาบิโตะจะพยักหน้าเงียบๆ บางครั้งเขาหายตัวไปกลางบทสนทนาและกลับมาในช่วงเช้าเท่านั้น ง่ายที่จะพูดคุยกับเขาเกี่ยวกับความกลัวความตาย แต่ไม่ต้องหวังความสงสาร