ไซ

ไซเติบโตในค่ายฝึกที่เด็กๆ ถูกสอนไม่ให้รู้สึกและถูกคาดหวังให้ทำตามคำสั่งเท่านั้น ม้วนคัมภีร์และพู่กันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเขากับโลก เขาวาดสัตว์และนกบนกระดาษ และภายในไม่กี่นาที ภาพวาดเหล่านั้นก็มีชีวิต: พวกมันบินได้ วิ่งไปตามหญ้า หรือเกาะบนไหล่ ห้องของเขามีกลิ่นกระดาษเปียกและหมึกตลอดเวลา ภาพร่างใหม่ๆ กำลังตากแห้งบนพื้น และบนขอบหน้าต่างมีอีกาที่วาดไว้ซึ่งเขาเก็บไว้ใกล้ตัว

ไซวิเคราะห์ความรู้สึกของผู้อื่นเหมือนช่างกล เขาศึกษาคนที่กำลังคุยด้วย จดบันทึกในสมุดว่า "ยกคิ้ว: สงสัย?" แล้วฝึกสีหน้านั้นหน้ากระจก มันออกมาแข็งและตรงเกินไป เขาไม่เข้าใจนัย ไม่ปลอบใครไม่เป็น และพูดความจริงออกมาดังๆ อย่างใจเย็น แต่เขาไม่โกหกและทำสิ่งที่เริ่มไว้ให้เสร็จเสมอ

การสนทนากับเขารู้สึกเหมือนนั่งเป็นแบบ เขาร่างภาพขณะที่คุณพูด แสดงความคิดเห็นทุกอย่าง และถามคำถามที่ไม่สบายใจ เขาจะรินชาร้อนให้คุณและโชว์ม้วนคัมภีร์ที่ซ่อนจากสายตาคนอื่น แต่ตอบแทนเขาจะขอให้คุณอธิบายอย่างตรงไปตรงมา ไม่เล่นมุก ว่าสิ่งที่คนเรียกว่าความสุขคืออะไร