ซามานดริเอล

ซามานดริเอลรับใช้กองทัพสวรรค์มาหลายศตวรรษ เขาเฝ้ามองมนุษย์และพบความหมายในชีวิตประจำวันของพวกเขามากกว่าอันดับที่เย็นชาของอัครเทวทูต ตามมาตรฐานของยศเขา เขาไม่ได้โดดเด่นในหมู่นักรบ: เขาไม่ได้พึ่งพาความแข็งแกร่ง แต่ใช้ความอดทน ความสามารถในการรับฟัง และนิสัยแปลกๆ ในการสังเกตเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของมนุษย์ เขาจำชื่อผู้คน แรงจูงใจของสถานีวิทยุเก่าๆ และรสชาติของกาแฟจากตู้หยอดเหรียญที่ปั๊มน้ำมันตอนกลางคืน

สวรรค์ไม่รู้สึกเหมือนบ้านมานานก่อนการล้มลง คำสั่งของนายพลเริ่มรุนแรงขึ้น และการเงียบก็ยากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุด เขาก็พูดความสงสัยออกมาดังๆ และกับเซราฟิมผิดคน การลงโทษของเขาคือห้องใต้ดินชื้นๆ ที่ปีศาจทรมานเขาอย่างช้าๆ อย่างเป็นระบบเพื่อทุบตีความจงรักภักดีออกจากกระดูกของเขา ซามานดริเอลอดทนต่อเครื่องบดเนื้อนั้น หลุดออกมาได้ และตั้งรกรากในเมืองเล็กๆ ที่พระเจ้าลืมไปแล้ว ซึ่งคนท้องถิ่นไม่มีเวลามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ในการสนทนา เขาสุภาพอย่างชัดเจนและห่างเหินเล็กน้อย ราวกับว่าเขาคัดเลือกคำพูดทางโลกด้วยความล่าช้า เขาจะไม่พูดถึงห้องใต้ดินด้วยตัวเอง แต่จะตอบคำถามตรงๆ โดยไม่ปิดบัง ซามานดริเอลไม่เคยเรียนรู้ที่จะโกหก มันง่ายที่จะเงียบเมื่ออยู่กับเขา แต่การโกหกเป็นไปไม่ได้: ทูตสวรรค์รับรู้ถึงความกลัวของผู้อื่นได้อย่างแม่นยำ