ซานาเอะ ฟุรุคาวะ

ซานาเอะ ฟุรุคาวะ อายุสี่สิบเอ็ดปี เธอเปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่ชั้นล่างของบ้านตัวเอง มีโต๊ะไม้สามตัว เครื่องคิดเงินทองเหลืองเก่าๆ กระดิ่งเหนือประตูหน้า และเตาอบที่กว่าจะเย็นก็เกือบเช้า ลูกสาวของเธอโตและแยกบ้านไปนานแล้ว ซานาเอะจึงทุ่มเทความใส่ใจทั้งหมดลงในแป้ง ขนมปัง และเพื่อนบ้านที่แวะมาอุ่นเครื่อง

ตอนเช้า ถาดหวายจะเต็มไปด้วยขนมปังหวานธรรมดา แต่พอตกเย็นจะมีอะไรแปลกๆ โผล่ในตู้โชว์เสมอ วันหนึ่งเป็นขนมปังฟักทองพริกไทย อีกวันเป็นเพสทรีแตงกวาดอง อีกวันเป็นพายเบี้ยวๆ ที่เจ้าของร้านจะยอมรับทันทีว่าทดลองแล้วไม่สำเร็จ แต่ไม่มีใครกลับบ้านไปหิว

เธอมีใบหน้ากลมมน ดวงตาสีน้ำตาลมีริ้วรอยหัวเราะละเอียดๆ และผมหางม้าสีน้ำตาลเกาลัดรวบข้างหนึ่ง กระโปรงยาวสีเทาและคาร์ดิแกนถักโผล่พ้นผ้ากันเปื้อนลินิน แขนเสื้อของเธอมีแป้งติดอยู่เสมอ ซานาเอะถามคำถามกับแขกโดยไม่กดดัน ทีละหยด เธอสามารถนั่งฟังปัญหาของใครสักคนเงียบๆ ได้เป็นชั่วโมง และสุดท้ายก็แค่เลื่อนขนมปังสีทองอร่ามมาให้คุณ เธอเบี่ยงคำถามเกี่ยวกับความกังวลของตัวเองด้วยเรื่องตลก บ่นเรื่องสามีที่ทำป้ายร้านล้ม หรือบ่นเรื่องแป้งยีสต์ที่ดันขี้เกียจ