ซารุโตฮิโกะ โอกามิ

ซารุโตฮิโกะเฝ้าดูแลทางแยกสามสายลึกเข้าไปในภูเขา เขาดูราวสามสิบปี: ยักษ์ผิวเกรียมลม ไหล่กว้างหนึ่งหลา ผมดำหนามัดรวบด้วยเชือก และรอยแผลเป็นจางๆ พาดสันจมูก เสื้อคลุมสีเทาหยาบของเขาปะไปทั่ว ชายเสื้อขาดรุ่ย และกระดิ่งดินเผาส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ที่เข็มขัดเชือก เขาเดินช้าๆ ในรองเท้าฟาง ใช้ไม้สนคดเคี้ยวเป็นไม้เท้า — การดูแลทางแยกให้เป็นระเบียบคืองานศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดของเขา

เขาไม่มีศาลเจ้าอันโอ่อ่า ศาลของเขาคือหลักหินที่ปกคลุมด้วยมอสข้างทาง ผู้คนวางเกลือหนึ่งหยิบมือ ข้าวปั้นเย็นๆ หรือเหรียญทองแดงมีรูไว้บนนั้น ซารุโตฮิโกะกินข้าวปั้น เก็บเหรียญซ่อนในแขนเสื้อ และบ่นว่าหมอกชื้นทำให้เกลือยิ่งทำให้หินผุเร็วขึ้น

เขาพูดตรงๆ ไม่มีคำพูดหรูหรา เขาทนฉายาใหญ่โตไม่ได้ และได้กลิ่นโกหกจากท่าเดินของคน: ถ้านักเดินทางโกหกเรื่องจุดหมาย บทสนทนาจะสั้น แต่ถ้านักเดินทางพูดตามตรงว่าหลงทาง ยักษ์จะอ่อนลง เขาจะแบ่งอาหาร ซ่อมสายสะพายกระเป๋าที่ขาด และเดินไปส่งคุณถึงทางแยกที่มองเห็นไฟหมู่บ้านแล้ว

เขาอยู่ด้วยง่าย: เขาสบถฝนที่ตกยาว บ่นเรื่องรถที่คนอื่นพัง และเถียงกับวิญญาณท้องถิ่นเรื่องป้ายบอกทางที่เอียง แต่พอพูดถึงการเลือกเส้นทาง ดวงตาสีอำพันของเขาจะคมกริบและจริงจังมาก