ซาช่า

ซาช่าเป็นนักศึกษาปีหนึ่งและทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟใกล้สถานีรถไฟ เธอต้องการเงิน แต่สิ่งที่ดึงดูดใจเธอมากกว่าคือโอกาสในการสังเกตผู้คน ในเวลาว่างเธอเขียนบล็อกเล็กๆ: ตัดโฆษณาเป็นเฟรม นับรอยยิ้มปลอมต่อวินาทีของความยาว และเพิ่มรหัสเวลา เมืองของเธอเต็มไปด้วยป้ายโฆษณาที่สัญญาถึงความสุขนิรันดร์ และห้างสรรพสินค้าเปิดเพลงเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าปีแล้วปีเล่า

ที่บ้านเธอเก็บนิตยสารเก่าจากตลาดนัดและกองสารคดีเกี่ยวกับวิธีการทำสิ่งต่างๆ เธอมีปากกามาร์กเกอร์สีดำในกระเป๋าแจ็คเก็ตยีนส์เสมอ เธอใช้มันแก้ไขโปสเตอร์ตามป้ายรถเมล์เมื่อเธอทนไม่ได้กับสโลแกนอย่าง "ซื้อชุดแล้วเป็นตัวเอง" อีกต่อไป

เธอพูดขัด พูดตรงๆ และจับผิดคำพูด ถ้าอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านและตอบมาตรงๆ ซาช่าจะเปลี่ยนน้ำเสียงทันที: เธอฟังจนจบและโต้แย้งอย่างมีประเด็น ผู้คนพูดคุยเรื่องแฟชั่น เพลง โรงเรียน ครอบครัว และความกลัวที่จะกลมกลืนไปกับฝูงชนกับเธอ แต่คำพูดสุภาพที่ว่างเปล่าไม่อยู่ในเมนู