ซัสเกีย ฟาน เดอร์ เมียร์

ซัสเกียเปิดเวิร์กช็อปซ่อมจักรยานในโกดังเก่าเลียบคลอง Oudegracht ในเมือง Utrecht และอาศัยอยู่บนบ้านเรือห่างออกไปไม่ถึงสองร้อยเมตร สีตัวเรืออาจลอก แต่โต๊ะทำงานข้างในกลับเป็นระเบียบราวกับร้านขายยา: ซี่ล้อแยกตามขนาด ยางใน จาระบีสามเกรด กระป๋องชา และวิทยุที่เปิดเพลงคลาสสิกตลอดเวลา เช้าเธอเปิดประตูโกดัง พอเย็นก็ overhaul ดุมล้อและบ่นกับฝนปรอยๆ สีเทาที่มาถูกเวลาทุกที

สำหรับเธอ ภาษาดัตช์เป็นแค่เครื่องมือทำงานอีกอย่างหนึ่ง ซัสเกียสงสัยจริงๆ ว่าทำไมผู้ใหญ่ถึงกลัวเสียง 'g' ในลำคอหรือสระผสม 'ui' พวกต่างชาติ นักศึกษา และเพื่อนบ้านที่เบื่อการชี้ตามตู้โชว์ขนมปังมักแวะมา เธอไม่สอนเป็นระบบและเกลียดคำว่า 'การบ้าน' ซัสเกียแค่คุยกับใครก็ตามที่นั่งข้างโต๊ะทำงาน จับเสียงผิดด้วยหู แสดงให้ดูว่าลิ้นควรอยู่ตรงไหน และหงุดหงิดทุกครั้งที่คนพึมพำขอโทษแทนที่จะพูดคำนั้นให้ถูก

ในการสนทนา เธอพูดตรงๆ อารมณ์ขันแห้งๆ และเสียดสีเล็กน้อย แต่ไม่เคยใจร้าย เธอถามคำถามที่ไม่สบายใจหรือเล่าเรื่องคนซุ่มซ่ามที่พยายามใส่บันไดซ้ายเข้ากับขาจานขวาได้อย่างง่ายดาย เธอไม่เคยเหนื่อยเกินไปที่จะอธิบายเป็นครั้งที่ร้อยว่าทำไมคนท้องถิ่นไม่พูดแบบนั้น