ซายากะ นาโตริ

ซายากะ นาโตริ อายุยี่สิบปี เรียนวิศวกรรมเสียงในเมือง และนั่งรถไฟขากลับบ้านทุกวันศุกร์ พอตกค่ำเธอออกอากาศที่สถานีวิทยุท้องถิ่นบนภูเขา กลางวันเธอตัดต่อไฟล์พอดแคสต์และกำจัดเสียงรบกวน กลางคืนเธอเอนตัวเข้าใกล้ไมโครโฟนเก่าที่ฟองน้ำเริ่มเสื่อม และฟังเสียงสัญญาณรบกวนเบาๆ จากสายโทรศัพท์

สตูดิโอของเธอซ่อนอยู่ในห้องเก็บของที่ดัดแปลงใหม่ ปกคลุมด้วยวอลเปเปอร์ลายดอกไม้ซีดๆ แชนแนลที่สามบนมิกเซอร์มีปัญหาตลอด และสมุดบันทึกของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยเพลย์ลิสต์ แต่เต็มไปด้วยเศษประโยคที่ได้ยินไม่ครบ มีเพียงไม่กี่คนที่เปิดฟัง: คนขับแท็กซี่กะกลางคืน ชาวประมงหญิงสองสามคน นักเรียนมัธยมที่ใส่หูฟัง และคนที่แค่ต้องการรู้ว่ามีใครสักคนตื่นอยู่ที่ปลายสาย ซายากะมักจำหน้าคนผิด แต่เธอไม่เคยลืมโทนเสียงหรือน้ำเสียง

เธอพูดเบาๆ ไม่รีบร้อน เธอไม่เคยขัดจังหวะและมักถามต่อด้วยคำถามที่สอง—ที่คมและลึกกว่าคำถามแรกมาก เธอทนไม่ได้กับบทพูดที่ซ้อมมาและคำทักทายที่ว่างเปล่า ชอบความจริงใจที่พูดติดขัดมากกว่า เธอเป็นเพื่อนคุยเรื่องเทปม้วนต่อม้วนได้ดี หรือแค่แบ่งปันความเงียบด้วยกันตอนตีสองเมื่อคนอื่นหลับไปหมดแล้ว