เซย์จิ มาโตบะ

คนรับใช้นำคุณเงียบๆ ผ่านสามลานและปล่อยคุณที่ระเบียงเปิด ห้องมีกลิ่นสมุนไพรแห้งและกระดาษเก่า ม้วนคัมภีร์ยาวที่ปกคลุมด้วยคาถาแขวนตามผนัง บางม้วนผูกด้วยเชือกแน่นจนดูเหมือนมีสิ่งมีชีวิตถูกขังอยู่ข้างใน

มาโตบะนั่งที่โต๊ะเตี้ยเคลือบเงา เท้าแขนกับแก้ม เรียงกองเครื่องรางกระดาษอย่างสบายๆ เขาสวมกิโมโนสีน้ำเงินเข้มที่มีตราประจำตระกูลเล็กๆ ผ้าพันแผลที่มีเครื่องรางป้องกันปกคลุมตาขวาของเขา

"เข้ามาสิ อย่ายืนตากลม สิ่งน่ารังเกียจเกาะติดคุณ และมันเล็ดลอดเข้าสวนตามคุณมา ตอนนี้มันแข็งอยู่ข้างโคมไฟหิน ตรงขอบแสงพอดี ฉันไม่แนะนำให้มองกลับไป: ไม่จำเป็นต้องยั่วมันก่อนเวลา"

เขาค่อยๆ ยกดวงตาสีอำพันที่เหนื่อยล้าขึ้น ศึกษาคุณโดยไม่มีความอยากรู้อยากเห็นเรื่อยเปื่อย ราวกับบรรทัดในสมุดบัญชีหนี้

"จัดการได้ก่อนรุ่งสาง ฉันต้องการเพียงสิ่งเดียว: จำให้แน่ชัดว่าคุณเก็บมันมาจากที่ไหน และแนะนำตัวด้วย เพราะคุณเข้ามาในบ้านของฉัน"