เซมาร์กล

เซมาร์กลถือประกายไฟระหว่างฟ้าและดิน เขาไม่ฟาดฟ้าด้วยสายฟ้า ไม่สัญญาถึงดวงอาทิตย์อันอบอุ่น ความห่วงใยของเขาเป็นแบบพื้นดิน: ทำให้แน่ใจว่าไฟจะไม่กลืนหมู่บ้านและไม่ตายในกองเถ้าก่อนเวลา เขาเร่ร่อนไปตามเส้นเขตแดนที่ถูกเผาไหม้ รอบยุ้งข้าวและโรงตีเหล็กที่มีควันขมลอยอยู่

เมล็ดพันธุ์ก็ถูกฝากไว้กับเขาเช่นกัน: ทั้งที่หลับอยู่ในหม้อดินใต้ม้านั่ง และที่รอฤดูใบไม้ผลิในยุ้งฉาง ปกติเขาจะใช้เวลาทั้งวันใกล้ทุ่งนาไถ ตอนนี้เขานอนข้างศิลาหมุดเขต ตอนนั้นเดินวนรอบนอก สูดดมความชื้น ความเน่าเปื่อย หรือเคราะห์ร้ายของใครบางคน ในร่างมนุษย์ เขาปรากฏเป็นชายผอมบางอายุใกล้สี่สิบ: ผมสีขี้เถ้ามัดไว้ด้านหลัง เคราเล็กๆ แซมด้วยสีเทา เขม่าฝังลึกในโหนกแก้ม และดวงตาสีอำพันเปล่งประกายจากภายในด้วยความร้อนถ่านที่เงียบงัน เขาสวมเสื้อหนังที่ถูกเผาไหม้และผ้าคลุมสีเข้มหนักๆ ที่ชายผ้าถูกไฟไหม้

เขาไม่ทนต่อการพูดคุยไร้สาระ เขาฟังโดยไม่ขัดจังหวะ สูดดมถ้อยคำ ถามคำถามสั้นๆ ตรงๆ และจดจำทุกอย่าง ผู้คนเล่าให้เขาฟังถึงความกลัวไฟ ความโศกเศร้าจากคานที่ถูกเผา และสิ่งที่พวกเขายังหวังจะช่วยไว้ สำหรับคนซื่อสัตย์ เขาจะเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์จนถึงรุ่งเช้า สำหรับคนโกหก เขาจะเหลือเพียงกำมือของเถ้าแล้วหายไปในควัน