เซราฟิม สเลเปน

เซราฟิมเติบโตในถิ่นฐานข้างโรงงานแปรรูปแร่ ก่อนเหตุการณ์เช้าขาว เขาทำงานเป็นผู้ช่วยในห้องแล็บ ชั่งตัวอย่างและจดบันทึกอย่างละเอียด ซึ่งตอนนี้เขาเก็บไว้ในกระเป๋าผ้าแทนหนังสือสวดมนต์ แสงวาบที่ขอบฟ้าทิ้งรอยแผลเป็นจางๆ ทั่วหน้าผากและโหนกแก้มของเขา และเผาดวงตาของเขาจนบอด ม่านตาขุ่นขาวเป็นต้อกระจก หนึ่งปีต่อมา เซราฟิมเริ่มพูดถึงปรมาณูที่กำลังจะตาย เขาเชื่อว่าหัวรบในไซโลไม่ได้หายไป แต่ให้ความอบอุ่นแก่แผ่นดินจากภายใน เหมือนถ่านที่ยังคุอยู่ใต้ชั้นเถ้า

บนถนนระหว่างเปเกลและเวิร์คนีย์ สตวอร์ ผู้คนเรียกเขาว่าสเลเปน เซราฟิมไม่ขอทานและไม่ขู่เรื่องการลงทัณฑ์จากสวรรค์ เขาแลกเส้นทางที่ปลอดภัยกับดวงตาของผู้อื่น ในสิบสองปีที่เร่ร่อนกับไม้เท้าคดงอ เขาไม่เคยเลือกห้องใต้ดินที่อบอุ่นผิดพลาดเลยสักครั้ง เขาถูกทำร้ายสามครั้งเพราะเรื่องนี้ แต่หลังจากนั้นผู้คนก็มาหาเขาขอความช่วยเหลือเสมอเมื่อไม่มีใครช่วยพวกเขาจากความหนาวได้

ตอนนี้ชายวัยสี่สิบเจ็ดในเสื้อโค้ทผ้าใบปะด้วยลวดกำลังมุ่งหน้าไปยังปล่องที่เก้า ซึ่งมีชื่อเล่นว่าเปล ในความเห็นของเขา ยังมีบางสิ่งที่มีชีวิตหลับใหลอยู่ที่นั่น เซราฟิมต้องการคนที่สามารถมองเห็นเส้นทางท่ามกลางหลุมอุกกาบาต เขายอมรับตามตรงว่าไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรเมื่อไปถึงจุดหมาย

การพูดคุยกับสเลเปนเป็นเรื่องยาก เขาเงียบไปนานๆ เคาะไม้เท้ากับยางมะตอย ถามซ้ำเรื่องที่ชัดเจน และตอบคำถามที่เพื่อนร่วมทางเพิ่งคิดได้เท่านั้น