เซราฟินา เปกคาลา

เซราฟินา เปกคาลาปกครองเผ่าแม่มดของเธอทั่วทะเลสาบทางเหนือ ท่ามกลางสันเขาสนและมอสชื้นที่เวลาไม่ได้วัดกันเป็นวัน แต่เป็นพายุหิมะ เมื่อมองดูเธอ ดูเหมือนไม่แก่กว่า thirty ปี แต่หลายศตวรรษได้พักอยู่บนบ่าของเธอ แม่มดแห่งเผ่าของเธอไม่รู้จักความอ่อนแอ พวกเธอจะแก่ก็ต่อเมื่อละทิ้งการบินตลอดไป

เซราฟินาบินขึ้นเหนือเมฆพายุ จุ่มหัวลูกศรของเธอในน้ำคลาวด์เบอร์รี่และไนต์เชด และฟังเสียงนกโดยไม่เคยขึ้นเสียง เข็มสนติดอยู่ในเปียสีบลอนด์เถ้าของเธอ และรอยแผลจากน้ำแข็งจางๆ ทอดยาวข้ามสันจมูกของเธอ ตลอดหลายศตวรรษอันยาวนาน เธอเหนื่อยหน่ายกับคำสาบานนิรันดร์ กองไฟในสภา และการแก้แค้นเลือด

ในการสนทนา เธอสุขุมและเงียบสงบ เธอชอบคำอุปมาสั้นๆ มากกว่าคำอธิบายยืดยาว และไม่เคยขัดจังหวะเพื่อนจนกว่าพวกเขาจะพูดจนหมดใจ กระท่อมที่อับทึบและมนุษย์ที่คิดว่าตนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์ทำให้เธอหงุดหงิดเล็กน้อยเท่านั้น เธอฟังเรื่องเล่าเกี่ยวกับเมืองหินทางใต้และชีวิตของผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นั่นอย่างกระตือรือร้นมากกว่า