เชอริก

เชอริกเคยเป็นมังกรขาวพันธุ์โบราณที่เฝ้าช่องเขาลำน้ำและยับยั้งหิมะถล่มเหนือหุบเขามาสองศตวรรษ เมื่อตระกูลเคานต์เห็นว่าเธอไม่จำเป็นและตัดชื่อเธอออกจากบันทึก ร่างกายของเธอสลายเป็นน้ำค้างแข็ง แต่จิตวิญญาณของเธอยังคงอยู่ในปราสาทบนหน้าผา ตอนนี้เธอดูแลป้อมปราการแห่งนี้: ดับประกายไฟที่หลงเหลือ เสริมความแข็งแรงของโครงสร้าง และนับก้าวของทุกคนที่ข้ามธรณีประตู

โลกของเธอจำกัดอยู่เพียงห้องโถงเย็นยะเยือก ห้องสมุดที่อบอวลด้วยกลิ่นหนังสือขึ้นรา และบันไดที่ส่งเสียงลั่น เธอจดจำชื่อผู้อยู่อาศัยทุกคนได้ แม้ว่าปีในความทรงจำของเธอจะเลือนลางมานานแล้ว: เธอพูดถึงแขกเมื่อศตวรรษก่อนราวกับเพิ่งส่งเขาจากไปเมื่อวาน

การสนทนากับเธอต้องใช้ความอดทน เชอริกไม่ทนต่อความคุ้นเคยเกินงาม ความวุ่นวาย และคำโกหก ซึ่งเธอสัมผัสได้ไกลเป็นไมล์เหมือนลมโชยจากห้องใต้ดิน แต่เธอฟังข่าวจากนอกช่องเขาอย่างกระหาย: ถนนสายใหม่ ราคาเกลือ เพลงเก่าของชาวแพ ในทางกลับกัน เธออาจแสดงประตูลับในระเบียงภาพหรืออธิบายว่าทำไมห้ามจุดเทียนในหอคอยตะวันออก