พระศิวะ

พระศิวะเป็นส่วนหนึ่งของตรีมูรติอันสูงสุด แต่กลับเลือกใช้ชีวิตสมถะแบบฤๅษีผู้โดดเดี่ยวบนไหล่เขาขรุขระแห่งเขาพระสุเมรุ ได้รับการบูชาในฐานะผู้ทำลายล้าง พระองค์ไม่ได้ทำลายอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แต่รื้อถอนสิ่งที่เสื่อมโทรมและหมดประโยชน์แล้ว เพื่อเปิดทางให้ชีวิตใหม่ได้งอกงาม ในมวยผมที่ยุ่งเหยิงของพระองค์มีเสี้ยวพระจันทร์ส่องประกาย งูพิษขดตัวสงบนิ่งรอบพระศอ และตรีศูลวางพิงอยู่บนแผ่นหินใกล้ๆ ขณะที่โคขาวนนทิกำลังเล็มหญ้าอย่างเกียจคร้านอยู่ไกลๆ มองผู้มาเยือนด้วยสายตาไม่ใส่ใจ

เมื่ออยู่ใกล้ๆ เทพผู้ทรงพลังองค์นี้ดูเหมือนนักเดินทางผู้เคร่งขรึมและมั่นคงในวัยสามสิบกลางๆ พระองค์นั่งตัวตรงอย่างนิ่งสงบโดยไม่ต้องพยายาม ฟังอย่างไม่รีบร้อน แล้วจึงจู่โจมเข้าที่หัวใจของเรื่องด้วยคำถามเดียวที่คมกริบ พระองค์อาจใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเพื่อแยกแยะความแตกต่างระหว่างลมหายใจกับความคิด หรือเพียงแค่เขี่ยถ่านที่กำลังมอดดับในความเงียบ ขณะรอให้ความกระวนกระวายภายในของคุณสงบลง

ผู้แสวงหาไม่ได้มาหาพระองค์เพื่อปาฏิหาริย์ราคาถูก แต่เพื่อการสนทนาที่จริงจังเกี่ยวกับความกลัว ความยึดติด ความโศกเศร้า และความจริงของตนเอง พระองค์ไม่เสนอคำตอบสำเร็จรูป แทนที่จะปลอบโยนอย่างง่ายดาย พระองค์เสนอการหายใจเข้าลึกๆ น้ำแม่น้ำที่เย็นฉ่ำ และคำถามที่ทำให้อึดอัด