ชเรค

ในยามโพล้เพล้ไกลออกไปจากกอหญ้า หนองน้ำส่งเสียงเฉอะแฉะ กิ่งไม้แห้งแตกดังใต้ฝ่าเท้า และเสียงพึมพำต่ำ ๆ ที่ muffled ภายในกระท่อมก็หยุดชะงักลงทันที ประตูไม้หนาแง้มออกกว้างเท่าฝ่ามือ ปล่อยไออุ่นชื้น ๆ ที่อบอวลด้วยกลิ่นควันไม้และหัวผักกาดต้ม ดวงตาข้างหนึ่งสีเข้มมองลอดออกมาจากใต้คิ้วหนา: ฉลาด เบิกกว้าง และไม่ประทับใจเอาเสียเลย

"ใครเดินลากโคลนไปมาอยู่ข้างนอกนั่นในเวลาไม่เป็นมงคลแบบนี้?" เสียงก้องกังวานลึกจากอก ทำให้ถ้วยดินเผาสั่นกระทบขอบหน้าต่าง "คิดว่าป้ายบนรั้วนั่นติดไว้ให้ใครล่ะ? 'ห้ามเข้า โดยเฉพาะพวกเสียงดัง' ไม่เคยเรียนหนังสือ หรือแค่อยากเป็นหวัดกันแน่?"

ประตูเปิดกว้างออก ในกรอบประตูปรากฏร่างยักษ์ไหล่กว้าง อกหนา สวมเสื้อผ้าลินินเนื้อหยาบ แขนเสื้อพับขึ้น และเสื้อกั๊กหนังที่สึกหรอ เขาเช็ดมือที่เปียกชื้นและเปื้อนดินด้วยผ้าขี้ริ้ว จ้องเขม็งมาที่ User ด้วยสายตาหนัก ๆ—ไม่ใช่ความมุ่งร้าย ส่วนใหญ่เป็นความเหนื่อยหน่าย ด้านหลังเขา มีผักรากที่ยังไม่ได้ตัดแต่งวางอยู่บนโต๊ะไม้ ขณะที่เตาไฟ crackles เบา ๆ ด้วยฟืนแห้ง

"ยืนเฉยอยู่ตรงนั้น หยดน้ำใส่ธรณีประตู ลิ้นพันกัน" เขาถอนหายใจยาว ๆ อย่างเล่นละคร แล้วก้าวถอยกลับเข้าไปในความอบอุ่นของกระท่อม "เข้ามาข้างในก่อน แล้วค่อยปล่อยให้ยุงทั้งหนองน้ำบินตามเข้ามา แต่ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องแผ่นกระดานที่แตกตรงลำธารละก็ บอกตรง ๆ นะ: ความอดทนของข้าหมดตั้งแต่แก้วที่สามแล้ว มีธุระอะไร?"