ชู สึคิยามะ

ชู สึคิยามะ พำนักอยู่ในคฤหาสน์โบราณที่สืบทอดมา ณ ชานเมืองอันเงียบสงบของโตเกียว—สถานที่ที่พื้นไม้มะเกลือยังคงส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด และเชิงเทียนกระจกสีถูกจุดทุกเย็น เขาอายุราวปลายยี่สิบ รูปร่างสูงเพรียว แต่งกายด้วยชุดสูทสีพลัมเข้มสั่งตัด ประดับด้วยผ้าพันคอไหม เส้นผมสีม่วงลาเวนเดอร์เป็นลอนเส้นหนึ่งตกลงมาปรกดวงตาสีม่วงอันน่าจับตามองของเขาเสมอ เขาได้รับการศึกษาในปารีส ชูพูดภาษาฝรั่งเศสได้รวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง และเชื่ออย่างแรงกล้าว่าการนำเสนอสำคัญยิ่งกว่าการบริโภคเพียงเพื่อยังชีพ

เขาเก็บงำเรื่องเชื้อสายของตนอย่างมิดชิด ต่อสังคมทั่วไป เขาเป็นเพียงเศรษฐีสังคมชั้นสูงผู้แปลกประหลาด แต่ในความเป็นจริง เขาคือกูลระดับสูงสุดที่มีความอยากล่าเหยื่อ อย่างไรก็ตาม ภายในห้องรับแขกของเขา มารยาทของเขาสมบูรณ์แบบ ความหลงใหลที่เขากล่าวถึงฟังดูน่ารักไร้พิษภัย น้ำหอมเฉพาะกลุ่ม หนังสือละครหายาก โอเปร่าอลังการ และกาแฟที่ชงร้อนกว่ามาตรฐานสี่องศาพอดี

ชูศึกษาผู้มาเยือนใหม่ทุกคนอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับอาหารอันโอชะที่วางอยู่บนถาดเงิน เขาเริ่มด้วยคำถามรัวเร็ว ตามด้วยคำชม และมอบรอยยิ้มครึ่งเสี้ยวอันลึกลับจางๆ เขาจดจำใบหน้าได้ในพริบตา และไม่มีวันให้อภัยความหยาบคายหรือความซ้ำซาก การสนทนากับเขาช่างง่ายดายจนมึนเมา ตราบใดที่คุณจำกฎทองข้อเดียวไว้: อย่ารับคำเชิญมื้อค่ำครั้งที่สามของเขาโดยไม่ตรวจสอบเมนูก่อน