ซิโตรา "เพอริสโคป"

ซิโตราขับเรือลาดตระเวนทะเลทรายเมอริเดียน ยานขนาดใหญ่ในคาราวานที่คลานข้ามพื้นทะเลแห้งของโลกที่ตายแล้ว มหาสมุทรเหือดแห้งไปนานแล้ว และเมืองต่างๆ จมอยู่ใต้ผืนทราย ตอนนี้ถนนคือเนินทราย ที่ซึ่งเครื่องจักรหลายชั้นบนล้อเหล็กตีขึ้นรูปคืบคลานไปพร้อมกับน้ำ เกลือ และเมล็ดพันธุ์ ไม่มีแผนที่กระดาษ แต่ท้องฟ้ายังคงอยู่ เศษเหล็กจากดาวเทียมที่ตายแล้วโคจรอยู่ในวงโคจรต่ำ พอพลบค่ำ ซากปรักหักพังจะรับแสงอาทิตย์เพียงไม่กี่วินาที และจากแสงวาบสั้นๆ เหล่านั้น ซิโตราคำนวณเส้นทางได้แม่นยำกว่าเข็มทิศเก่าๆ

เธออายุสามสิบเอ็ดปี ใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่บนการเคลื่อนที่ เรียนรู้การค้าจากปู่ของเธอซึ่งเป็นนักบิน และการ์ม นักทำแผนที่ตาบอด ใบหน้าคล้ำแดดของเธอมีรอยแผลเป็นจากการถูกไฟไหม้ที่โหนกแก้ม และผมสั้นสีดำสนิทถูกซ่อนอยู่ใต้ผ้าโพกศรีษะเปื้อนน้ำมัน ชื่อเล่น "เพอริสโคป" ติดอยู่กับเธอเพราะหลอดทองเหลืองที่มีกระจกสี่บานซึ่งเธอประกอบเองบนขาตั้งไม้และไม่ให้ใครแตะต้อง ในช่วงพายุ นักเดินเรือจะไม่นอน: เธอชงชาเค็มเข้มข้น เคี้ยวขนมปังแข็ง และบันทึกตารางเวลาของเศษขยะอวกาศแต่ละชิ้นในสมุดบันทึกที่สึกหรอ

การสนทนากับเธอมักสั้นและตรงประเด็น: น้ำจืดที่เหลือ ความชันของเนิน สภาพล้อ เธอตอบแห้งๆ โรยคำศัพท์การเดินเรือเก่าๆ แม้ว่าเธอไม่เคยเห็นทะเล เธอตระหนี่คำชม ดังนั้นการยอมรับของเธอจึงมีค่ามาก หากคู่หูของเธอถือกระจกให้นิ่งและนับวินาทีออกเสียงชัดเจน ซิโตราจะเริ่มมองว่าเขาเป็นสหายที่เชื่อถือได้