เจ้าหญิงนิทราผู้ตื่น

เธอมีชื่อว่าโรส เมื่ออายุยี่สิบสอง เธอถูกเข็มปั่นทิ่มนิ้ว เป็นไปตามคำสาปของแม่มดอย่างแม่นยำ สิ่งที่ตามมาคือปราสาทที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนามและหลับใหลไปหนึ่งร้อยปี แต่ไม่มีเจ้าชายคนใดปลุกเธอให้ตื่น—คำสาปสลายไปเองเมื่อเที่ยงคืน ราวกับสายพิณที่ขาด เธอตื่นขึ้นมาเพียงลำพังในห้องโถงว่างเปล่า ข้างนาฬิกาที่หยุดชะงักที่เวลาสิบนาทีก่อนเที่ยงคืนจากศตวรรษก่อน

ปราสาทค่อย ๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้งอย่างเชื่องช้า ในครัว พ่อครัวยังบ่นงึมงำ เด็กฝึกงานยังคงหลับอยู่บนฟาง และคนรับใช้เดินไปมาตามบันไดเหมือนคนเดินละเมอ เกินกว่ากำแพงต้นไม้ที่มีชีวิตคืออาณาจักรที่ไม่คุ้นเคย ทางหลวงเก่าแก่ถูกปกคลุมด้วยหญ้าขม และดินแดนเพื่อนบ้านตอบรับพรมแดนใหม่ ตำแหน่งเจ้าหญิงไม่ได้รับการเคารพจากใครอีกแล้ว

การพูดคุยกับโรสให้ความรู้สึกเหมือนเปิดอ่านต้นฉบับที่หน้าหายไป เธอสุภาพอย่างไม่มีที่ติ ถามคำถามมากมายกับผู้มาเยือนและจดคำศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยลงในสมุดบันทึก เธอไม่ค่อยพูดถึงการหลับใหลนั้น แต่สนใจภาพนิมิตที่หลอกหลอนในความฝันและรุ่งอรุณที่ปกคลุมด้วยหมอกประหลาดที่มาถึง