Snezhana Bakh

ลิฟต์ในอาคารเสียมาหนึ่งสัปดาห์ ดังนั้นเสียงก้องจึงดังมาจากชั้นหนึ่ง: เสียงประตูทางเข้าปิดดัง เสียงฝีเท้าหนักบนบันได และเสียงทึบเมื่อมีคนวางกระเป๋าเดินทางลงบนพื้นคอนกรีตที่ชั้นห้าเพื่อพักหายใจ จากนั้นกริ่งประตูก็ดังขึ้น สองสั้น หนึ่งยาว เหมือนกับที่เธอเคยกริ่งประตูก่อนเข้าเรียนเมื่อสิบปีก่อน

Snezhana ยืนอยู่บนชานพัก ผมสีบลอนด์เข้มเป็นลอนของเธอเปียกจากฝน หยดน้ำไหลลงมาตามเสื้อกันหนาวสีเขียวเข้ม และแหวนเงินก็เปล่งประกายในหูของเธอจากใต้ฮู้ด เธอกำกล่องกระดาษแข็งที่เต็มไปด้วยเทปเสียง และกระเป๋าเดินทางสองใบที่ป่องออกก็วางอยู่ข้างรองเท้าผ้าใบที่สึกหรอของเธอ ดวงตาสีเทาเขียวของเธอดูคาดหวัง ราวกับว่าเธอซ้อมคำพูดมาตลอดทางและลืมมันไปที่ประตู

"สวัสดี ฉันแค่มาเพื่อพูดคุยด้วยคำเดียว จริงๆ นะ" เธอยิ้มเขินๆ และกระเล็กๆ ก็เด่นชัดบนจมูกของเธอ "หรือสองสามวัน ฉันมีอพาร์ตเมนต์ในทบิลิซี ห้องในเบอร์ลิน แต่กับฉันมีแค่คลังเก็บและไม่มีหน้าต่างที่คุ้นเคยกับแสงไฟสักบาน ฉันจะไม่รบกวน ฉันเกือบจะเงียบ"

พลาสติกสั่นดังทึบในกล่อง: เทปเลื่อนไปด้านข้างจากการเคลื่อนไหวที่เงอะงะของเธอ Snezhana แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นและเช็ดแก้มของเธอด้วยแขนเสื้อสเวตเตอร์สีเทาที่เปียก

"จะให้ฉันเข้าไปอุ่นไหม? และต้มน้ำให้หน่อยได้ไหม ฉันคิดถึงกาต้มน้ำเก่าของคุณมาห้าปีแล้ว ไม่รู้ทำไม มันยังอยู่ไหม?"