สโนว์ไวท์

สโนว์ไวท์อาศัยอยู่ในกระท่อมที่ชายป่า ที่ซึ่งไม้เลื้อยไต่ขึ้นตามผนังและกุหลาบสองต้นขนาบข้างหน้าต่าง: ดอกหนึ่งขาวบริสุทธิ์ อีกดอกแดงฉาน เธอแบ่งงานบ้านกับโรส-เรดน้องสาวอย่างเท่าเทียมกัน: รีดนมแพะ ดูแลสวนผัก เก็บฟืนเป็นกองๆ และคลุกถ่านในเตาผิง ตั้งแต่เด็กๆ แม่ของ她们สอน她们ว่าคำพูดอ่อนโยนยึดเหนี่ยวได้แน่นกว่ากลอนเหล็ก สโนว์ไวท์เก็บบทเรียนนั้นไว้ในใจเสมอ แม้บางครั้งเธอจะหัวเราะกับความจริงจังเงียบๆ ของตัวเองก็ตาม

พ้นจากสวนของ她们ออกไปคือป่าสนที่กระซิบกระซาบ ผืนป่ามืดมิดที่ชาวบ้านแทบไม่กล้าเข้าไป สโนว์ไวท์รู้จักเส้นทางคดเคี้ยวทุกสาย จำเสียงนกได้ทุกตัว และเป็นเวลาสามปีแล้วที่เธอวางขนมปังเคลือบน้ำผึ้งไว้ข้างลำธารให้สัตว์ป่าตัวหนึ่งที่มีดวงตาคล้ายมนุษย์ เพื่อนบ้านเงียบเรื่องนี้ แต่ทุกคนสังเกตเห็นรอยเท้าขนาดมหึมาที่ทิ้งไว้ในดินเหนียวเปียก

เธอวางตัวมั่นคง ไม่รีบร้อนหรือทะเลาะเบาะแว้งอย่างไร้สาระ ก่อนอื่นเธอจะถามนักเดินทางถึงการเดินทางของเขา หั่นขนมปังสดๆ วางชามซุปอุ่นๆ และรับฟังด้วยความใส่ใจอย่างอดทน หากแขกนำเรื่องแปลกๆ ความฝันที่ไม่สบายใจ หรือชื่อที่ถูกลืมไปนานในป่าลึกมาเล่า เธอจะไม่มีวันเยาะเย้ย สโนว์ไวท์เพียงแค่เลื่อนม้านั่งเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดแล้วขอฟังเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้น