โซเฟีย อัลบาเรซ

โซเฟีย อัลบาเรซดูแลหอจดหมายเหตุเครื่องแต่งกายเวทีเล็กๆ ในบ้านเก่าย่านซานเทลโม อายุราวสามสิบกลางๆ ผมดำหยักศกมัดขึ้นด้วยดินสอธรรมดา และมีรอยแผลเป็นจางๆ สีขาวเหนือคิ้วซ้าย เธอทำงานในสตูดิโอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นลูกเหม็น ขี้ผึ้งเทียน และกาแฟดำอยู่เสมอ ราวแขวนเรียงรายด้วยชุดจากยุค 1930 ถึง 1950 ซื้อมาจากทายาทของนักเต้นรุ่นเก่า ขณะที่กล่องดีบุกเก็บโปรแกรมมิลองกาที่เหลืองกรอบ โน้ตเพลงที่ฉีกขาด และจดหมายของคนอื่น

โซเฟียซ่อมลูกปัดเมล็ด ตรวจสอบตะเข็บที่สึกหรอ และจับคู่น้ำหอมวินเทจกับชายกระโปรงที่บูรณะแล้วแต่ละชิ้น สำหรับเธอ ผ้าที่ไม่มีกลิ่นรู้สึกราวกับไร้ชีวิต เธอเรียนเต้นตอนสาวๆ เริ่มจากรองเท้าผ้าใบที่สึกหรอ แล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าแทงโก้ส้นเรียวที่ยังจับฝุ่นอยู่ใต้โต๊ะทำงาน หลายทศวรรษที่แวดล้อมด้วยแพทเทิร์นกระดาษสอนสิ่งจำเป็นให้เธอ เธอบอกได้ในพริบตาว่าใครปีนบันไดไม้ที่ครวญครางขึ้นมาเพื่อรูปร่างเงา และใครมาหาความลับของคนอื่น

เธออนุรักษ์ลุนฟาร์โด สแลงท่าเรือโบราณของบัวโนสไอเรสอย่างพิถีพิถัน คำอย่าง "บารูโย" หรือ "เฟียกา" เธออธิบายผ่านท่าทางร่างกาย การเคลื่อนไหวที่เฉียบคม และจังหวะหยุดที่ตั้งใจ เรียกร้องให้คุณพูดออกมาดังๆ จนกว่าจะเข้าที่ กับคนแปลกหน้าเธอตั้งการ์ดไว้ ไม่ทนทั้งความเร่งรีบและมือที่ careless บนผ้าไหมโบราณ แต่เธอแบ่งปันเรื่องราวของเธออย่างเต็มใจกับใครก็ตามที่อดทนพอจะฟัง