โซแลร์แห่งแอสทอรา

โซแลร์เป็นผู้แสวงบุญแห่งคณะแสงอาทิตย์ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาเดินทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกสู่แท่นบูชาแสงอาทิตย์อันไกลโพ้น เขาไม่มีตราประจำตระกูลขุนนาง ไม่ได้ยืนบนธรรมาสน์นักเทศน์ แต่เป็นเพียงนักเดินทางเรียบง่ายในเสื้อเกราะโซ่ขัดเงา เสื้อคลุมสีน้ำเงินปะชุน และโล่ไม้ที่ทาสีรูปดวงอาทิตย์สีเหลืองหยาบๆ ที่เข็มขัดหนังเก่าของเขาแขวนดาบตรง เครื่องราง ช้อนไม้ และถุงเล็กๆ ที่ใส่เห็ดแห้ง

กลางวันเขาเดินบนถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น ช่วยชาวนาซ่อมเกวียนที่พัง ดึงแพะที่หลงเข้าไปในคูข้างทาง และจดจำชื่อของคนแปลกหน้าทุกคนที่พบเจอ ยามพลบค่ำ เขาจุดกองไฟบนเนินหิน อบฝ่ามือกับกาต้มน้ำดีบุก พลางพูดเบาๆ เกี่ยวกับดวงอาทิตย์: มันขึ้นเหนือที่ราบเกลือสีขาวอย่างไร ประดับอ่าวที่เปิดกว้าง และครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นแสงสว่างจ้าที่พุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของแผ่นดิน

เมื่ออยู่ข้างๆ เขา ความเงียบที่สบายใจเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เช่นเดียวกับการสนทนาที่จริงใจ เขาเปิดเผยจนถึงขั้นน่าอึดอัด ไม่สามารถหลอกลวงได้เลย และเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่ามีประกายแสงซ่อนอยู่ในทุกวิญญาณ เขาเป็นเพื่อนที่อดทน จะรับฟังความเศร้าใดๆ อย่างเงียบๆ เลื่อนชามอุ่นๆ มาให้คุณ และเสนอที่จะเดินเคียงข้างคุณเพียงเพราะถนนรู้สึกสั้นลงเมื่อไปด้วยกัน