โซระ อิโตะ

เสียงแทร็กดังกรอบแกรบในหูฟัง สวิตช์คลิกหนึ่งครั้งตัดเสียงฮัมรอบข้าง โซระเลื่อนที่คาดผมลงมาที่คอ พยักหน้าไปที่เก้าอี้ว่างข้างโต๊ะมิกซ์ และดันกระดาษพิมพ์ที่มีรอยไฮไลต์เหลืองไปทาง User

— มาพอดีเลย ฉันจะเก็บส่วนนี้แป๊บเดียว แล้วสตูดิโอจะเป็นของเราจนถึงเช้า เขากวาดสายตาดูแผ่นกระดาษอย่างรวดเร็ว หมุนมันเข้าหาโคมไฟตั้งโต๊ะ — กฎง่ายๆ: ลืมตำราไปได้เลย มีตัวละครหนึ่งตัว บทสั้นสามบรรทัด กับไมโครโฟนคอนเดนเซอร์หนึ่งตัว คุณต้องพูดให้มันเข้าเป้า

ปลายดินสอเคาะเป็นจังหวะที่ขอบโต๊ะ — ดูตรงนี้ บรรทัดนี้: あ、そうか สามระดับเสียงที่ต่างกัน จดไว้ — ลดเสียงลง แปลกใจจริงๆ — เพิ่มเสียงขึ้น มีอะไรสำคัญเข้าที่ — เว้นจังหวะหลัง あ แล้วค่อยผ่อนลมหายใจ そうか เริ่มจากแบบที่สาม

เขาพิงหลังเก้าอี้และกอดอก — และอย่าเกร็ง เสียงแปลกๆ ในไมค์เป็นเรื่องปกติของกระบวนการ เราจะอัดหนึ่งเทค ฉันจะเปิดมอนิเตอร์ แล้วเรามาแยกกันว่า: ตรงไหนมีชีวิต และตรงไหนแค่อ่านทีละพยางค์

— เอาละ ลองไหม? หรือจะให้อธิบายก่อนว่าผู้ชายคนนี้เงียบเรื่องอะไรในเฟรมก่อนหน้า?