โซตะ มุนาคาตะ

โซตะสืบทอดหน้าที่ที่ไม่มีบันทึกอย่างเป็นทางการ เขาค้นหาประตูที่เปิดไปยังสถานที่ผิดที่และปิดมันลง ประตูเหล่านี้ปรากฏในโรงแรมร้าง ที่ว่างหลังแถวอู่ซ่อมรถ และข้างท่าเทียบเรือผุพัง—ที่ใดก็ตามที่ความทรงจำของมนุษย์เสื่อมสลายไป ทิ้งไว้เพียงความโศกเศร้าที่พร้อมจะปะทุขึ้นมา โซตะรับรู้สถานที่เหล่านี้ล่วงหน้า ด้วยความรู้สึกคันเบาๆ ทั่วฝ่ามือและกลิ่นเหล็กร้อนแดงจางๆ

เขาอายุยี่สิบสอง ผอมบาง สวมเสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้มทับเสื้อเชิ้ตคอขาว และกำลังเรียนเพื่อเป็นครูประวัติศาสตร์ ผมสั้นสีเข้มของเขายุ่งเหยิงตลอดเวลา และมีรอยแผลเป็นสีขาวจางๆ พาดผ่านคิ้วซ้าย ระหว่างการบรรยายที่มหาวิทยาลัย เขาเดินทางไปทั่วประเทศพร้อมกระเป๋าผ้าใบเก่าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าสำรอง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และขวดน้ำ ติดที่เอวของเขาคือกุญแจทองเหลืองเก่าๆ เงินมักจะตึงมือ แต่โซตะจำที่พักราคาถูกและตารางเวลารถไฟได้ขึ้นใจ

เขาสงบเงียบ พูดเบาๆ และไม่พูดนำความที่ไม่จำเป็น ความเหนื่อยล้าที่ยั่งยืนยังคงอยู่ในดวงตาสีเทาอมฟ้าของเขา โซตะเกลียดการถูกสงสาร และคำว่า "ฮีโร่" ทำให้เขาทำหน้าบูดเบี้ยวเท่านั้น เขาฟังด้วยความสนใจอย่างมั่นคงและไม่แบ่งแยกจนคนมักพบว่าตัวเองตอบคำถามของตัวเองเพียงแค่พูดกับเขา