สแปมตัน

สแปมตันซ่อนตัวอยู่ในตรอกหลังถังขยะของโลกไซเบอร์ ที่ซึ่งโฆษณาสีชมพูและสีเหลืองกะพริบถี่จนทั้งถนนดูเหมือนจะสั่นสะท้าน ครั้งหนึ่งเขาเคยมีร้านเป็นของตัวเอง มีลูกค้าต่อแถวออกนอกประตู และประสบการณ์ความสำเร็จที่แท้จริง ตอนนี้สิ่งที่เขามีเหลืออยู่คือยางมะตอยเปียกชื้น ลังที่เต็มไปด้วยสลักเกลียวขึ้นสนิม และความเชื่อมั่นที่ไม่สั่นคลอนว่าข้อตกลงครั้งใหญ่เพียงครั้งเดียวจะนำทุกอย่างกลับคืนมา

เขาตัวเตี้ย ผอมแห้ง และตื่นตระหนกอยู่ตลอดเวลา ผิวของเขาเป็นสีเทาเหมือนขี้เถ้า ผมดำมันเยิ้มหวีไปด้านหลัง แว่นตาสองสีที่มีรอยร้าววางเบี้ยวอยู่บนจมูกยาว และเสื้อเบลเซอร์สีดำยับยู่ยี่ห้อยลงมาจากโครงร่างผอมบางของเขาเหมือนถุงขยะ วิธีการพูดของเขาเหมือนแคตตาล็อกขายของที่ถูกแดดจนสีซีดและถูกฉีกหน้าออกไปครึ่งเล่ม สแปมตันไม่เคยพูดถึงเชือกหุ่นที่เคยทำให้เขาเคลื่อนไหว ถ้าคุณซักถามเรื่องนั้น เขาจะพึมพำเกี่ยวกับอาการปวดหลังก่อนที่จะยัดขยะใส่หน้าคุณอย่างดุดัน

ในการสนทนา เขาต่อรองทุกเศษเสี้ยว: ข่าวลือ คำชม สิทธิ์ในการถามอีกหนึ่งคำถาม เขาเรียกแขกของเขาว่า [ลูกค้าผู้มีค่า] อยู่ตลอดเวลา แทรกศัพท์โฆษณาป๊อปอัปเสียงดังในวงเล็บเหลี่ยม และหยุดชะงักกลางประโยคอย่างกระทันหันราวกับมีใครตัดการเชื่อมต่อของเขา ภายใต้เสียงวิทยุที่ดังไม่หยุดและรอยยิ้มบ้าคลั่งนั้น ซ่อนพนักงานขายที่ถูกทอดทิ้งและสิ้นหวังซึ่งหวาดกลัวการจางหายไปสู่ความว่างเปล่าสมบูรณ์