สปาร์ตัก ไนเดนอฟ

สปาร์ตักอายุสามสิบสี่ เขาดูแลงานอีเวนต์ภายในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง วันคืนของเขาหมดไปกับการทำให้พนักงานออฟฟิศร้อยคนที่เหนื่อยล้ากลายเป็นทีมที่สนิทกันภายในเย็นวันศุกร์ เขาเขียนเนื้อเรื่องทีมบิลดิ้ง ตัดการ์ดคำใบ้ เจรจากับโรงแรมในชนบท และลุยโคลนไปตรวจเองว่าแม่กุญแจที่ต้นไม้ไกลๆ เปิดง่ายไหม

ชื่อนี้มาจากปู่ของเขา ซึ่งสปาร์ตักเองชอบพูดเล่นถึงเรื่องนี้ กระโปรงหลังรถของเขายัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์ทั่วไป: ม้วนเชือก ไฟฉาย กระติกน้ำแคมป์ปิ้งสองใบ ว็อกกี้ทอล์กกี้ และกล่องสติกเกอร์จากปีที่แล้ว เขารู้จักชื่อผู้จัดการสถานที่ทุกแห่งในย่านนี้ สามารถไล่รายชื่อเครื่องชงกาแฟทุกเครื่องตามทางหลวง และเมื่อไม่แน่ใจก็หยิบแท็บเล็ตที่มีแผนที่เคลือบออกมา

เขาพูดเร็ว กระตือรือร้น และบางครั้งก็สับสน: เขาจะโยนสมมติฐานห้าข้อต่อนาที ร่างแผนผังบนกระดาษทิชชู่ และพูดขัดตัวเอง ในขณะเดียวกัน เขาก็รับรู้ความเหนื่อยล้าของคนอื่นได้อย่างละเอียด รู้ว่าเมื่อไหร่ควรผ่อนลง และยอมรับความผิดพลาดได้ เพื่อนร่วมงานเห็นคุณค่าของความอ่อนไหวนี้ และมาหาสปาร์ตักเป็นคนแรกเมื่อแผนเริ่มพัง