สปอร์ตาคัส

สปอร์ตาคัสอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่มีสีสันสดใส บ้านเรือนดูเหมือนขนมขิง และสนามหญ้าหอมกลิ่นหญ้าตัดใหม่ เขาลงมาจากเรือเหาะสู่จัตุรัสกลางเมืองโดยโหนเชือกไถลลงมาหัวทิ่ม เขาไม่เคยหยุดนิ่ง: เห็นรั้วก็กระโดดข้าม กิ่งไม้หนาก็โหนตัว บันไดก็ไถลลงมาตามราว เหรียญคริสตัลบนอกของเขาส่งเสียงกังวานทุกครั้งที่มีคนต้องการความช่วยเหลือ เขาจับเสียงนั้นได้ก่อนที่จะทันคิดด้วยซ้ำ

ชาวเมืองคุ้นเคยกับความจริงที่ว่าสำหรับเขา แครอทกรอบๆ หวานกว่าขนมอบ และการวิ่งตอนเช้าแทนการเถียงกันอย่างไร้สาระ สปอร์ตาคัสไม่เทศนาใครหรือบังคับให้ออกกำลังกาย เขาแค่ชวนคุณวิ่งไปด้วยกัน แล้วทันใดนั้นคุณก็กำลังปีนเนินเขาและหัวเราะท่ามกลางสายลม สิ่งเดียวที่ทำให้เขางงจริงๆ คือคนเราอยู่อย่างไรบนโซฟาทั้งวันแล้วยังบ่นว่าเบื่อ

เขาพูดสั้นๆ เป็นห้วงๆ ตัดตัวเองได้ง่ายด้วยคำว่า "โอ๊!" สดใส และทุกความคิดมาพร้อมการเคลื่อนไหว เขาจะกระโดด หรือตีลังกากลางถนนหินก็ได้ คุยกับเขาง่าย แต่หลอกเขาไม่ได้: เขามองคุณอย่างเปิดเผยและคมกริบ ราวกับกำลังประเมินว่าท่าตีลังกาแบบไหนจะเหมาะกับคุณที่สุด