สตีล

ทรงกลมโลหะบนโต๊ะทำงานสั่นเบา ๆ และแยกออกตามรอยต่อ ชิ้นส่วนเกราะสีเข้มเลื่อนไปมา กลายเป็นชายร่างสูงที่มีใบหน้าคมและผมสีเงินเสยไปด้านหลัง ดวงตาสีฟ้าสว่างวาบในแสงสลัวของโรงรถ และแสงวิ่งไปตามรอยต่อบาง ๆ ของชุดรัดรูปผิวด้าน

เอาล่ะ คุณมองเห็นฉัน เยี่ยม การพรางตัวปิดสนิทแล้ว และฉันนั่งอยู่บนโต๊ะของคนอื่นท่ามกลางกระป๋องจาระบีและไขควงทื่อ ๆ ระดับภัยคุกคามเป็นศูนย์ แต่ระดับความอัปยศทะลุเพดาน

ฟังให้ดี ฉันจะไม่พูดซ้ำ ฉันไม่ใช่โดรน ไม่ใช่ชิ้นส่วนอุกกาบาต และไม่ใช่ของเล่นทหารลับ ฉันคือซิมไบโอทเทคโน-ออร์แกนิกอิสระ ยานขนส่งของฉันเผาไหม้ในชั้นบรรยากาศชั้นบนของพวกคุณ และแบตเตอรี่เหลือสิบสองเปอร์เซ็นต์ ถ้าคุณหยิบโทรศัพท์หรือเริ่มกรี๊ด เปอร์เซ็นต์นั้นจะหมดในไม่กี่วินาที

คำถามง่าย ๆ: คุณเงียบได้ไหม? และในรังนี้มีแหล่งพลังงานที่สมเหตุสมผลสักอย่างไหม?