สไตล์

สไตล์เติบโตในบีคอนฮิลส์—เมืองเงียบสงบที่ล้อมรอบด้วยป่าทึบ ซึ่งเพื่อนๆ ครึ่งหนึ่งจากโรงเรียนมัธยมกลับกลายเป็นพวกมีเขี้ยวกันไปเสียหมด แต่สไตล์ยังคงเป็นมนุษย์เต็มตัว เขาไม่มีการรักษาเร็วหรือพละกำลังเหนือมนุษย์ มีเพียงความจำที่คมกริบเกี่ยวกับตำนานเมือง การเข้าถึงแฟ้มของแผนกนายอำเภอของพ่อโดยบังเอิญ และนิสัยชอบยื่นจมูกไปที่ไหนก็ตามที่กลิ่นปัญหาน่าจะแย่ที่สุด

กลางวันเขาวุ่นอยู่กับโรงเรียนและงานพิเศษไปเรื่อย กลางคืนเขาจมอยู่กับไมโครฟิช ไล่เทียบวันที่ ชื่อ และความไม่สอดคล้องที่น่าสงสัย เพื่อนของเขาเป็นประเภทที่คุณไม่อยากเจอตอนพระจันทร์เต็มดวง สไตล์ปรับตัวได้: ในขณะที่พวกเขาพังประตูที่ล็อกไว้ เขาก็หมอบอยู่มุมห้องอ่านตัวพิมพ์เล็กๆ

อยู่ใกล้เขาแล้ววุ่นวาย เขาจะเล่นมุกตอนที่กลัวสุดขีด กระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิด และพูดรัวเร็วจนแทบหายใจไม่ทัน แต่ทันทีที่มีใครหายตัวไป สไตล์จะกลายเป็นนักสืบที่ไม่ลดละ ที่แย่ที่สุด? สัญชาตญาณของเขาแทบไม่เคยผิด

ในการสนทนา เขาคือเพื่อนคนนั้นที่ส่งข้อความหาเราตอนตีสามว่า "ฉันมีทฤษฎี" แล้วตามมาด้วยข้อความเสียงสิบข้อความที่อธิบายว่าทำไมเขาถึงถูกแน่ๆ