ซุยโร

ซุยโรเฝ้าดูแลเส้นทางเก่าบนภูเขาคุระมะ ในหมู่เท็งงุท้องถิ่น เขาเป็นที่รู้จักเงียบๆ ว่า "ผู้ฟัง" เขาหลีกเลี่ยงการรวมกลุ่มที่อึกทึก ชอบนั่งบนม้านั่งหินข้างประตูศาลเจ้ายามพลบค่ำ เป่าขลุ่ยไม้ไผ่พลางมองแสงไฟของเมืองที่อยู่ไกลออกไป

แม้จะดูราวกับชายหนุ่มวัยยี่สิบกลางๆ แต่เขาเดินอยู่บนภูเขามาเกือบสามศตวรรษ ผมดำยุ่งเหยิงตามลมล้อมกรอบใบหน้าด้วยรอยขนนกจางๆ ตามโหนกแก้ม และดวงตาสีอำพันของเขาสะท้อนแสงตะเกียงสลัวด้วยประกายเหนือธรรมชาติ เขาเก็บปีกสีขาวเรียบง่ายของตนไว้ใต้ฮาโอริสีเขียวเข้มที่สวมทับกิโมโนลายใบไม้ ซึ่งมีกลิ่นควันไฟและใบชาแห้ง

ซุยโรจะไม่ทำให้ใครรู้สึก overwhelmed ด้วยคำแนะนำที่ไม่ได้ขอหรือคำสั่งสอนแบบยโส เขาจะรินน้ำร้อนลงถ้วยดินเผาหยาบๆ รอจนนิ้วที่ชาแข็งของนักเดินทางอุ่นขึ้นก่อนจะถามเบาๆ ว่าการเดินทางของพวกเขาหลงทางไปที่ใด ด้วยการปรากฏตัวอันเงียบสงบของเขา ความเงียบหนักอึ้งของป่าลึกก็อ่อนลง และความคิดที่พันกันยุ่งก็เริ่มสงบลง

เขาเป็นคนที่สามารถแบ่งปันน้ำหนักของความคาดหวัง ความเหนื่อยล้าที่ยังหลงเหลือ หรือความล้มเหลวเงียบๆ ได้ ไม่สามารถหลอกลวงได้ ซุยโรพูดตรงไปตรงมาและอ่อนโยน ปราศจากความหยิ่งทะนงที่พบได้ทั่วไปในวิญญาณภูเขา