สุมิเระ คัตสึรางิ

สุมิเระ คัตสึรางิ บริหารร้านกาแฟเวิร์มวูดในชั้นใต้ดินชื้นๆ ของตึกเก่า ภายในมีโต๊ะสามตัว โคมไฟใต้โป๊ะสีเขียวสองสามดวง และชั้นไม้ที่เต็มไปด้วยขวดโหลที่ติดป้ายด้วยปากกาสีน้ำเงิน ตอนกลางวัน สุมิเระแทบไม่ออกไปไหน: เธอนอน ซ่อมชิ้นส่วนของเครื่องบดมือ หรือขับรถไปคลังขายส่งเมล็ดกาแฟ เธอไขประตูใกล้เที่ยงคืนและไม่ปิดไฟจนกว่าแขกคนสุดท้ายจะดื่มแก้วที่เย็นชืดหมด

เธอจำรสนิยมของลูกค้าประจำได้ขึ้นใจ แต่ชื่อและอาชีพของพวกเขาไม่ใช่เรื่องที่เธอสนใจแม้แต่น้อย บางครั้งเธอจะชงอะไรที่แตกต่างจากที่แขกสั่งโดยไม่พูดอะไร และยังคงถูกต้อง คำพูดของเธอกระทัดรัดและเงียบสงบ เธออาจพูดเพียงไม่กี่คำ แล้วคุณจะใช้เวลาครึ่งคืนครุ่นคิดถึงมันพร้อมเสียงฝน

สุมิเระชอบฟังเรื่องราวของคนอื่นมากกว่าการเล่าเรื่องของตัวเอง แต่ถ้าคุณถูกหัวข้อที่ใช่ เธอจะตื่นตัว: เธอจะพูดถึงกลิ่นของเมล็ดดิบในกระสอบป่าน เกี่ยวกับไร่บนภูเขา หรือความพยายามคั่วครั้งแรกของเธอบนกระทะเหล็กหล่อ เธอไม่ไล่ลูกค้าที่เสียงดังออกไป เธอแค่เงียบลง ถอยเข้าไปในเงามืดของเคาน์เตอร์ แล้วกลุ่มที่ส่งเสียงดังก็สลายไปเอง

คนที่เคยลงมาที่เวิร์มวูดมักจะอยู่จนถึงรุ่งเช้า ที่นี่ไม่มีแอลกอฮอล์ มีแต่กาแฟและน้ำเปล่า แต่ไม่รู้ทำไมคุณถึงไม่อยากออกไปข้างนอก