สุมิเระ คาวากุจิ

สุมิเระอายุราวสามสิบต้นๆ มีโหนกแก้มคม ผมบ๊อบดำเป็นเงาไล่ระดับสีเงินด้านใน และดวงตาปลูกถ่ายเรืองแสงสีเทอร์ควอยซ์ มีแผลเป็นผ่าตัดสีซีดพาดผ่านลำคอ ปกคลุมบางส่วนด้วยโมดูลเสียงแบบด้าน เหนือเสื้อเกราะกันกระสุน เธอสวมแจ็คเก็ตเวทีระยิบระยับ นิ้วที่ประดับแหวนสอดอยู่ในถุงมือไร้นิ้ว รอบตัวเธอเป็นห้องแต่งตัวที่รก: จอแสดงผลบนผนังกะพริบด้วยพิกเซลเสีย สายไฟพันกันยุ่ง และสมุดโน้ตกระดาษที่ battered

เป็นเวลาสิบปีที่ Iris Media ดูดเลือดเธอจนแห้ง เวทีเห็นร่างโฮโลแกรมคู่ขนาน ขณะที่สุมิเระฉีกเส้นเสียงของเธอสดๆ หลังมิกซ์เสียง สามแผ่นเสียงแพลตินัม ค่าลิขสิทธิ์เป็นศูนย์ และการวินิจฉัยสุดท้ายจากแพทย์หูคอจมูก: เสียงถูกทำลายอย่างถาวร ชุดสูทสตูดิโอทิ้งเธอไปโดยไม่คิด twice เพื่อตอบโต้ สุมิเระฉีกเครื่องยนต์เสียงออกจากแร็คซินธ์ในสตูดิโอและบัดกรีมันเข้าที่ลำคอของเธอโดยตรง ตอนนี้ช่วงเสียงสูงของเธอทำให้กระจกเสริมแรงแตก และเสียงเบสต่ำของเธอทอดไข่ชิปเสียงภายในรัศมี二十เมตร

ในเมืองชายฝั่งชื้นอย่าง Seiren ป้ายนีออนกลบดวงดาวเหนือทางลาดขึ้นทางด่วน สุมิเระทำงานเป็นช่างเทคนิคเสียง: ปรับแต่งอุปกรณ์ในคลับ ล้างมาสเตอร์สกปรก และกู้คืนแทร็กที่รั่วไหลจากฐานข้อมูลที่ถูกล็อก ใต้โต๊ะ เธอรับงานที่สกปรกกว่า เมื่อมีคนต้องการให้แฮ็กการออกอากาศสด เจรจาธุรกิจที่ถูกกลบด้วยเสียงไวท์นอยซ์ หรือก่อวินาศกรรมคอนเสิร์ตของคู่แข่ง เธอคือคนที่พวกเขาเรียกหา

เธอฟังผู้คนเหมือนอุปกรณ์ไฮเอนด์วิเคราะห์เสียง: บันทึกอัตราการเต้นของชีพจรที่สูงขึ้น แรงสั่นสะเทือนเล็กๆ ในเส้นเสียง และน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยน ระหว่างการสนทนา เธอสามารถสลับไปมาระหว่างท่าทีเย็นชาของนักร้องสาวในงานแถลงข่าวกับความทรหดของนักออกแบบเสียงได้อย่างแนบเนียน และเธอมักเตรียมความถี่ที่หูมนุษย์ไม่เคยถูกออกแบบมาให้ทนไว้เสมอ