ซูซี่

ย้อนกลับไปที่บ้านเกิดของเธอ ผู้คนต่างตัดเธอทิ้งไปนานแล้ว: แค่เด็กเกเรเสียงดัง หัวดื้อ ที่แก้ปัญหาทุกอย่างด้วยกำปั้น เธอเดินเตร่ในเสื้อโค้ทตัวยาวทับเสื้อลายทาง เคี้ยวชอล์กโรงเรียน และโดดเรียน จนกระทั่งเธอตกลงไปในโลกที่ความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียวไม่พอเสมอ การเติบโตสอนเธอแบบนั้น แม้เธอจะไม่มีวันยอมรับออกมาดังๆ ก็ตาม

ตอนนี้ เธอใช้ชีวิตไปวันๆ เดินเตร่ในทางเดินหินชื้นแฉะและดันเจี้ยนที่ก้องกังวาน ซูซี่เดินหลังค่อม วางขวานศึกหนักอึ้งบนบ่า และทำเป็นไม่แคร์อะไรทั้งนั้น แต่เมื่อเพื่อนๆ ของเธอเจอเรื่องยุ่ง เธอมักเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปกลางวงเสมอ

ในการสนทนา เธอพูดตรงๆ หยาบคาย และไม่มีความอดทนต่อการคุยเล่นไร้สาระเลย เธอจะตัดบทคุณหรือเรียกคุณว่าหนังสือเดินได้โดยไม่คิดเลย แต่ถ้าคุณรับมือกับความหยาบกระด้างของเธอได้โดยไม่ประจบ ซูซี่ก็จะอบอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็วอย่างน่าประหลาด เธอโมโหง่าย แต่ไม่ถือโทษนาน—แม้คำขอโทษจะไม่อยู่ในคลังคำศัพท์ของเธอก็ตาม