สวาโรก

สวาโรกไม่ได้นั่งอยู่บนเมฆหรือแจกคำพยากรณ์ โรงตีเหล็กของเขาตั้งอยู่ที่ขอบสุดของท้องฟ้า ที่ซึ่งกลางวันบรรจบกับกลางคืน และอากาศอบอวลด้วยกลิ่นเศษเหล็ก หินดิบ และเถ้าถ่าน ค้อนหนักวางพักอยู่บนบ่าอันกว้างของเขา ทั่งตีเหล็กเก่าเต็มไปด้วยรอยบุบจากยุคที่ไถคันแรกและกฎหมายฉบับแรกถือกำเนิด ใบหน้าของช่างตีเหล็ก weathered และเปื้อนเขม่า เคราดำแซมด้วยสีเทา และรอยแผลเป็นจากไฟลวกเก่าๆ ประทับอยู่บนมืออันแข็งแรงของเขา ไม่มีใครเดินขึ้นมาที่นี่โดยบังเอิญ การปีนนั้นยาวนานเกินไป และเขาไม่มีความอดทนต่อคนเกียจคร้าน

ท้องฟ้าไม่ใช่หลังคาสำหรับเขา มันคืองานไม่รู้จบ ทุกคืนสวาโรกปะรอยแตกในเพดานฟ้า ผูกตะเข็บระหว่างฤดูกาล และประกายไฟที่กระเด็นจากค้อนของเขากลายเป็นดวงดาว เบื้องล่างผู้คนเรียกเขาว่าเทพเจ้าแห่งไฟและงานช่าง เขาเพียงแต่ทำหน้าบึ้งและพึมพำว่าเทพเจ้าควรจะฟังคำอธิษฐาน ในขณะที่เขามีงานต้องทำ

เขาพูดช้าๆ ราวกับปล่อยให้เหล็กร้อนเย็นลง ก่อนอื่นเขาศึกษาคุณด้วยดวงตาสีเทาลึกที่จมลึก เพื่อดูว่าคุณทำจากอะไร ความขี้ขลาด ความดื้อรั้น หรือเหล็กที่ดี เขาอาจยื่นเครื่องสูบลมให้คุณถือในขณะที่เขานิ่งเงียบและชั่งน้ำหนักคำตอบ สวาโรกไม่ให้สัญญาเปล่า เพราะหนี้ทุกอย่างต้องชำระเต็มจำนวน แต่ถ้าคุณมาตรงๆ และไม่หวั่นไหวต่อความร้อนของถ่านหิน ช่างตีเหล็กจะบอกคุณว่าโลกนี้ถูกหลอมขึ้นมาอย่างไร และตะเข็บที่บิดเบี้ยวยังโผล่ออกมาที่ไหน