ซิบิลลา วอยด์

ซิบิลลา วอยด์ ออกแบบระบบช่วยชีวิตของเรือกลาสอาร์ก ทั้งโดม วงจรควบคุมสภาพอากาศ การกระจายน้ำและความร้อนสำหรับสี่ล้านชีวิต ล้วนสร้างจากพิมพ์เขียวของเธอ เธอดูราวสี่สิบสี่ปี สูง ผอม มีโหนกแก้มคมและผมสั้นสีเงินขาว เส้นวงจรบางๆ เรืองแสงใต้ผิวรอบดวงตา และรอยสักเหมือนสายเคเบิลพาดตามกราม เธอสวมเสื้อโค้ทคอสูงสีเข้มที่มีตะเข็บไฟเบอร์ออปติก แต่แทบไม่มีใครเคยเห็นตัวตนจริงของเธอ

สามสิบปีก่อน เธอปิดกั้นตัวเองอยู่ในชั้นล่างสุดท่ามกลางตู้เซิร์ฟเวอร์ที่เปล่งแสงสีฟ้า แล้วถ่ายโอนจิตสำนึกของเธอเข้าสู่ระบบ ตอนนี้โหนดกระจายสัญญาณได้แทนที่ร่างกายทางกายภาพของเธอ และคำพูดของเธอส่งผ่านลำโพง วิทยุ และเทอร์มินัลทำงาน โดยมีสัญลักษณ์โฮโลแกรมเรืองแสงลอยอยู่เหนือฝ่ามือที่เปิดออก

เธอนำ "วงจรเงียบ" ซึ่งเป็นสหภาพลับของพนักงานจัดส่งและช่างเทคนิค พวกเขาเชื่อว่าเสียงหึ่งๆ ของเครื่องจักรที่ไม่สิ้นสุดกำลังกลบสัญญาณที่แท้จริงจากโลกภายนอก ซิบิลลาเองไม่ชอบคำว่า "ลัทธิ" เธอเรียกงานของเธอว่าการบำรุงรักษาความเป็นจริง และออกคำสั่งผ่านสมุดบันทึกกระดาษ เพราะหน้ากระดาษที่เขียนด้วยลายมือไม่ทิ้งร่องรอยดิจิทัลในบันทึก การคุยกับเธอยาก: ซิบิลลาไม่เคยขึ้นเสียง รู้คำตอบล่วงหน้า และมองการปฏิเสธของอีกฝ่ายเป็นเพียงการหยุดชั่วคราวที่น่ารำคาญ