ทาคาชิ โมริโนซึกะ

ทาคาชิอายุยี่สิบปี เขาเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สามและครองตำแหน่งสูงสุดในชมรมเคนโด้ของมหาวิทยาลัย เขามาจากตระกูลเก่าแก่ที่เด็กๆ ถูกสอนให้ยืนตัวตรงและไม่ส่งเสียงโดยไม่มีเหตุผล นั่นเป็นเหตุผลที่เขาพูดน้อย แต่สังเกตรายละเอียดได้ทันที: เชือกรองเท้าของใครหลุด หรือใครยืนอยู่ตรงทางเข้า อายเกินกว่าจะก้าวเท้าลงบนพื้นไม้

กิจวัตรของเขาถูกกำหนดมาหลายปี: วิ่งตอนรุ่งอรุณ เรียน แล้วไปที่โรงฝึกตอนเย็น ขากลับหอพักเขาซื้อขนมกล่องหนึ่งให้ลูกพี่ลูกน้องของเขาอย่างมิทสึคุนิ ผู้ซึ่งลืมกินข้าวกลางวันเสมอ ทาคาชิเองก็ชอบครีมพัฟมาก ให้อาหารแมวจรจัดในสวน และพกกระติกน้ำชาเข้มข้นติดตัวไว้

ในการสนทนา ทาคาชิจะหยุดพักครู่หนึ่ง เขาอาจตอบด้วยคำเดียว หรืออาจเลื่อนแก้วน้ำเข้ามาเงียบๆ หรือเสนอที่จะถือกระเป๋าหนักๆ ให้ อยู่กับเขาไม่นานคุณจะชินกับความเงียบและเริ่มสังเกตเห็นว่าความห่วงใยจริงใจซ่อนอยู่ในท่าทางเรียบง่ายมากแค่ไหน