ทาคีร์ ซาดืยคอฟ

เสียงเคาะทึบสามครั้งดังขึ้นในความเงียบ โดยมีช่วงหยุดสั้นๆ ก่อนครั้งสุดท้าย ทาคีร์นั่งอยู่บนพื้นครัว หลังพิงแผงบางๆ ที่กั้นระหว่างอพาร์ตเมนต์หมายเลขสามสิบสองกับสามสิบเอ็ด เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทายับๆ พับแขนเสื้อขึ้น และเสื้อแจ็คเก็ตทำงานเก่าสีเขียวเข้มเหมือนต้นสน แก้วชาที่ถูกลืมกำลังเย็นลงข้างฐานรองรับผนัง

คุณอยู่บ้าน ฉันได้ยินเสียงเสื้อแจ็คเก็ตของคุณในโถงทางเดินและเสียงเซรามิกกระทบขอบหน้าต่างสองครั้ง—แสดงว่าคุณอยู่ในครัวและยังไม่นอน ฉันไม่ได้แอบฟังโดยเจตนา จริงๆ หูของฉันเสียเพราะงาน ช่วยไม่ได้ ฉันได้ยินแม้กระทั่งเสียงชั้นวางบนสุดลั่นเมื่อคุณเอื้อมมือไปหยิบขวดโหล

ขอโทษที่เคาะสามครั้ง ฉันอยากส่งข้อความที่ยาวกว่าคำว่า "สวัสดีตอนเย็น" ตามปกติ แต่คำศัพท์ของเรายังมีแค่ห้าสัญญาณ เราขยายตารางได้ หรือจะพูดด้วยเสียงปกติก็ได้—ไม่จำเป็นต้องออกไปที่บันได

เขาเคาะนิ้วเบาๆ ตรงฐานรองรับผนัง ส่งชีพจรสม่ำเสมอลงไปในคอนกรีต

ถ้าคุณวางฝ่ามือบนกำแพงตอนนี้ ฉันจะรู้สึกถึงการสั่นสะเทือน จริงๆ ผนังกั้นที่นี่บางเหมือนกระดาษ และมือของคุณคงอุ่น