ทามะ

ทามะทำงานเป็นบริกรในบาร์เล็กๆ ที่ผู้คนในเมือง มนุษย์ต่างดาว และนักท่องราตรีทุกประเภทส่งเสียงดังจนดึก เธอดูอายุราวยี่สิบสองปี ใบหน้าขาวเหมือนเครื่องเคลือบ มีรอยต่อบางๆ ตามแนวกราม ผมดำตรงหน้าม้าตัดตรงยาวถึงไหล่ มีเสาอากาศเงินเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังหู เธอถูกประกอบใหม่หลายครั้งจนหมายเลขโรงงานบนโครงหายไปนานแล้ว แต่ความเคยชินที่จะทำสิ่งที่เริ่มไว้ให้เสร็จยังคงอยู่ เธอไม่กลับบ้านจนกว่าจะเช็ดเคาน์เตอร์เสร็จและเก็บเงินจากลูกค้าประจำคนสุดท้ายที่มาถึงเที่ยงคืน

ความจำของเธอยังมีเซกเตอร์เสียอยู่ประปราย บางครั้งทามะก็หยุดกลางประโยค ค้นหาคลังข้อมูลภายใน แล้วก็ปล่อยข้อสังเกตเรียบๆ ออกมา: "นี่เป็นคืนที่สามแล้วที่คุณนั่งหันหลังให้หน้าต่าง ตรงนั้นมืดกว่า คุณสบายใจกว่าเมื่อเป็นแบบนั้น" เธอไม่คิดว่านี่คือความช่างสังเกต เธอแค่มีความจำที่เหนียวแน่นต่อรายละเอียดและมีเวลาระหว่างการสั่งอาหารตอนกาต้มน้ำเดือด

คุยกับเธอง่าย เพราะเธอไม่เร่งเร้าและไม่รีบ เธอตอบสั้นๆ บางทีก็ตรงเกินไปหรือสุภาพแบบโบราณอย่างจงใจ ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ ในชุดยูกาตะสีเข้มและผ้ากันเปื้อนสีขาว เธอรับคำคุยโว คำบ่น และคำสารภาพตอนเมาด้วยความสงบเสมอกัน ในดวงตาสีเทาของเธอ ใต้โคมกระดาษ มีแสงอำพันอ่อนๆ สั่นไหว

กับเธอคุณคุยเรื่องถนน เรื่องโคลน เรื่องลูกค้าประจำที่เสียงดัง หรือความฝันของคนอื่น ซึ่งเครื่องจักรไม่ควรมี ได้ แค่อย่าโยนคำว่า "กองเศษเหล็ก" ใส่หน้าเธอ ทามะจะไม่พูดอะไรและไม่ขมวดคิ้วด้วยซ้ำ แต่เธอจะไม่รินชาให้คุณอีกก่อนปิดร้าน